Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีซิงเกิ้ล GROW STRONGER (Sawamura Eijun’s character song) Part 2

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ห้องเรียนทำอาหารของมิยูกิ

โปรดทำท้องให้ว่างก่อนอ่านนะคะ :3

 

แปลจาก Original Drama CD Part 2 ในซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของเอย์จุนค่ะ

เนื้อหาทั้งหมดฟังจับใจความเอง (หาสคริปไม่ได้) ดังนั้นถ้าเจอจุดผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ (ในที่นี้ถ้าเมนูอาหารผิดก็…ขออภัยจริง ๆ ค่ะ ไม่เคยทำอาหารละเอียดแบบนี้มาก่อน…..)

และถ้าช่วยบอกจุดผิดให้ได้จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งค่ะ (- -)(_ _)


มิยูกิ : เฮ้อ! ซ้อมช่วงเช้าเสร็จแล้ว!!~ ปะ ไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะ ไปกินกัน!!

เอย์จุน : โอย หิวจะแย่อยู่แล้วครับ!

ฟุรุยะ : อยากกินจังจังยากิ…

เอย์จุน : หือ? เมื่อกี๊พูดอะไรหรือเปล่า ฟุรุยะ?

ฟุรุยะ : อะ…เปล่า…

เอย์จุน : ก็ได้ยินไม่ชัดเลยสงสัยนี่ไง! ตะกี๊พูดว่าอยากกินอะไรซักอย่างไม่ใช่เรอะ?

ฟุรุยะ : พูดว่า…อยากกินจังจังยากิน่ะ…..

เอย์จุน : จังจังยากิ…อะไรอะ?

มิยูกิ : อ้อ! ไอ้นั่นอร่อยนี่เนอะ

ฟุรุยะ : อาหารฮอกไกโด…ที่ใส่ปลาแซลมอน…

เอย์จุน : ก็นั่นมันอะไรละครับ!? จังจังยากิที่ว่า!

มิยูกิ : อาหารของฮอกไกโดน่ะ เอาปลาแซลมอนวางลงบนผักบนกระทะแล้วทำให้สุกน่ะ ใส่มิโซะกับเหล้ามิรินเพิ่มรสชาติแล้วก็ใส่เนยเป็นขั้นตอนสุดท้าย ถ้าเพิ่มมายองเนสลงไปก็อร่อยเหาะไปเลยล่ะ~

เอย์จุน : เห…

มิยูกิ : ผักจะใช้กะหล่ำปลีกับหัวหอมใหญ่ นอกจากนี้บางทีก็ใส่เห็ดชิเมจิด้วย

ฟุรุยะ : อา…อยากกินจัง…

เอย์จุน : แต่ถึงอย่างนั้น เป็นอาหารที่ชื่อน่าสนใจดีนะครับ

มิยูกิ : เดิมทีแล้วเป็นอาหารที่พวกนายพรานในฮอกไกโดทำน่ะ ได้ยินว่าเป็นเพราะคุณพ่อกับคุณปู่คุณตา (Tou-chan กับ Jii-chan) เป็นคนทำก็เลยตั้งชื่อว่าจังจังยากิ (Chanchanyaki) ไง

เอย์จุน : อย่า่งนั้นก็เป็นคุณแม่กับคุณย่าคุณยาย (Kaa-chan กับ Baa-chan) ทำก็ได้นี่

มิยูกิ : ก็เป็นนายพรานถึงเป็นคุณพ่อกับคุณปู่คุณตาไงเล่า ก็นะ จะเรียกว่าเป็นอาหารของลูกผู้ชายก็ได้

เอย์จุน : …รุ่นพี่มิยูกิรู้ละเอียดจังนะครับ! หรือว่าเคยอยู่ที่ฮอกไกโดมาก่อนด้วย?

มิยูกิ : ไม่เคยหรอก

เอย์จุน : งั้นทำไมล่ะ?

มิยูกิ : ถึงจะถามว่าทำไมน่ะเหรอ…ก็ เวลานึกอยากกินของอร่อยขึ้นมาก็เลยหาข้อมูลดูไง ฉันก็ชอบทำอาหารด้วย

เอย์จุน : รุ่นพี่มิยูกิทำอาหารด้วย!?

มิยูกิ : เอ๊ะ? ไม่รู้หรอกเหรอ? ฉันทำบ่อยอยู่นา

เอย์จุน : เพื่ออะไรกัน!?

มิยูกิ : เอ่อ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องมีเหตุผลในการทำอาหารเลยนี่

เอย์จุน : หรือว่า!…

มิยูกิ : อะไรห้ะ

เอย์จุน : ลูกผู้ชาย มิยูกิ คาสุยะ กำลังพยายามร่ำเรียนสิ่งที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตตัวคนเดียวต่อจากนี้เพื่อที่จะใช้ชีวิตคนโสดได้รอดตลอดชีวิต–

มิยูกิ : แล้วทำไมฉันต้องใช้ชีวิตคนโสดได้รอดตลอดชีวิตด้วยละหา!!

เอย์จุน : ก็แคชเชอร์ถือเป็นตำแหน่งภรรยาของทีมไม่ใช่เหรอครับ ถ้าภรรยาจะแต่งงานมีภรรยาก็แปลกน่ะสิ

มิยูกิ : …ความคิดของนายแบบนั้นต่างหากที่แปลกน่ะ

 

(ฟุรุยะแจมบ้าง)

 

ฟุรุยะ : รุ่นพี่มิยูกิก็…ทำอาหารด้วย…

เอย์จุน : แต่ว่า…ผู้ชายที่ทำอาหารได้เนี่ย ออกจะเท่นิดนึงเหมือนกันนะครับเนี่ย

ฟุรุยะ : อืม

เอย์จุน : อาหารของลูกผู้ชายเหรอ…

มิยูกิ : ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนั้นซะหน่อย ก็แค่สมัยที่อยู่บ้านก็ทำอาหารจากของที่มีไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง

เอย์จุน : ทำจากของที่มี?

ฟุรุยะ : เรื่อยเปื่อย?

มิยูกิ : ก็อย่างเช่น มีข้าวที่หุงเหลือไว้ใช่ไหมล่ะ? แล้วก็เนื้ออะไรก็ได้ เช่นพวกแฮมไม่ก็เบค่อนอะนะ แล้วก็อย่างหัวหอมกับไข่ก็มีติดตู้เย็นไว้ตลอดอยู่แล้วนี่ ก็เอามาทำชาฮั่งบ้าง…

เอย์จุน : มีแค่นั้นก็ทำชาฮั่งได้ด้วย!? สุดยอด!!

ฟุรุยะ : ชาฮั่ง…อึ๊ก (กลืนน้ำลาย)

มิยูกิ : ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ถ้าจะทำแบบอาหารจีนแค่ซื้อผงซุปไก่มาก็ง่ายแล้ว

เอย์จุน : ผงซุปไก่?

มิยูกิ : ที่เป็นผงปรุงอาหารไง ไม่ก็เป็นแบบเพสใส่กระป๋องก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นผัดผักหรืออะไรแค่ใส่ซุปไก่ลงไปก็ดูเหมือนอาหารจีนขึ้นมาแล้ว

เอย์จุน : จริงเหรอครับเนี่ย!?

ฟุรุยะ : อาหารจีน…คานิทามะ…

มิยูกิ : เอ้อใช่ ถ้าทำชาฮั่งใส่ผักกาดขาวลงไปด้วยก็ดีนะ มันจะช่วยเพิ่มความรู้สึกกรุบ ๆ เวลากินแล้วอร่อยขึ้นอีก

ฟุรุยะ : ใส่ผักกาดขาวในชาฮั่ง…

เอย์จุน : ดูน่าอร่อยจริง ๆ นะครับ

มิยูกิ : ใช่ไหมล่า?

เอย์จุน : แล้วไปเรียนวิชาเหล่านั้นจากไหนมาครับ?

มิยูกิ : เอ้อ…จะว่าดูแล้วเรียนรู้หรือเปล่านะ…แล้วก็มีรายการทีวีทำอาหารด้วยนี่

เอย์จุน : รายการทำอาหาร? นั่นมันรายการที่พวกแม่ ๆ ดูไม่ใช่เหรอ…

มิยูกิ : ถ้าดูเพราะตัวเองจะเป็นคนทำก็สนุกดีออกนะ

เอย์จุน : ไม่คิดจะแต่งภรรยาจริงด้วย…

มิยูกิ : ไม่ใช่เรื่องนั้นซะหน่อยเฟ้ย!!

 

(ฟุรุยะพูดขัด)

 

ฟุรุยะ : เอ่อคือ…

มิยูกิ : หืม?

ฟุรุยะ : ทำอย่างอื่น…นอกจากนี้ได้ไหมครับ?

มิยูกิ : เอ่อ…ถ้าเป็นอาหารบ้าน ๆ ก็พอทำได้อยู่หรอก พวกนายลองพูดอาหารที่อยากกินขึ้นมาซิ

เอย์จุน : ผม ๆ!! อยากกินซาบะต้มมิโซะ!!

ฟุรุยะ : เอ่อ…เต้าหู้ทรงเครื่อง…

มิยูกิ : เอ่อ…งั้นก็ ก่อนอื่นก็เทน้ำมันลงในกระทะ ใส่ขิงกับกระเทียมที่สับละเอียดไว้ลงไปผัดนะ

เอย์จุน : อืม ๆ!

มิยูกิ : ต่อจากนั้นก็ใส่เนื้อไก่ ใส่ซีอิ้วดำหวาน (เทนเมนจัง) เพิ่มรสชาติ

เอย์จุน : โอ้ ๆ!

มิยูกิ : แล้วก็ใส่น้ำจิ้มเต้าเจี้ยว (โทบังจัง) กับซุปไก่ ปิดไฟพักไว้

เอย์จุน : อืม ๆ!

มิยูกิ : ใส่เต้าหู้ไปหนึ่งกำมือแล้วคนให้เข้ากัน ใส่ต้นหอมที่หั่นไว้…ต่อจากนี้จะเป็นจุดสำคัญนะ แล้วก็โรยพริกไทยจีนที่เรียกว่าพริกไทยเสฉวนลงไปเต็มที่

เอย์จุน : อย่างนี้นี่เอง!

มิยูกิ : หลังจากนั้นก็ใส่น้ำมันงาลงไปหน่อย แล้วสุดท้ายก็ใส่แป้งมันฮ่องกงให้ข้นแล้วก็จะได้…

เอย์จุน : ซาบะต้มมิโซะแสนอร่อยใช่ไหมครับ!?

มิยูกิ : ทำไมละนั่น!

เอย์จุน : เอ๊ะ?

มิยูกิ : ไม่ว่าจะคิดยังไงก็เป็นวิธีทำเต้าหู้ทรงเครื่องไม่ใช่เรอะ!?

เอย์จุน : งะ…งั้นเหรอ…ก็ว่าทำไมไม่มีขั้นตอนใส่ปลาซาบะลงไป…

ฟุรุยะ : อา…อยากกิน…เต้าหู้ทรงเครื่องจัง…

เอย์จุน : ขะ…ขี้โกงนี่นาฟุรุยะ!! รุ่นพี่มิยูกิ! ช่วยสอนวิธีทำซาบะต้มมิโซะให้ผมด้วยสิ!! นะครับ!!

มิยูกิ : เออ ๆ ปลาซาบะจะมีกลิ่นเหม็นคาว ก่อนอื่นก็เลยต้องต้มด้วยน้ำร้อนก่อนนะ

เอย์จุน : อืม ๆ!

 

(เวลาผ่านไป)

 

มิยูกิ : ต่อจากนั้นก็เอาไอ้นี่อบในเตาอบตั้งอุณหภูมิไว้ 250 องศาเป็นเวลา 5 นาที ก็จะได้…

เอย์จุน : ออมเล็ตแสนอร่อย!!–

มิยูกิ : ไม่ใช่แล้ว!! นี่ฉันพูดถึงวิธีทำกราแตงอยู่นะเฮ้ย!!

ฟุรุยะ : หิวข้าวจัง…

มิยูกิ : เอ๊ะ?…นี่ ตอนนี้กี่โมง?

เอย์จุน : กี่โมงเหรอ…ว้ากกกกกกก!! เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้วเร้อออ!!!

มิยูกิ : จะเริ่มซ้อมช่วงบ่ายแล้วไม่ใช่เรอะเนี่ย!? เอาแต่คุยกันเรื่องอาหารให้ท้องหิวเล่นจนได้!!

ฟุรุยะ : ไม่มีเวลา…กินข้าวเที่ยงแล้ว…

เอย์จุน : เป็นไปม่ายด้ายยยยยยยย!!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s