Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล Oikaze ni Tsugu (Kominato Ryousuke’s character song) [Part 2]

โดยส่วนตัวแล้วชอบดราม่าซีดีอันนี้มากรองจากของเอย์จุนพาร์ทแรก (ที่เป็นจับมิยูกิกรอกยานั่น) เลยค่ะ  เพราะว่าฟังแล้วช่วยให้ตระหนักได้ว่าเจ้าพวกนี้ก็เป็นเด็กม.ปลายนี่นา…(เจ้าพวกนี้ดูยิ่งใหญ่เกินเด็กม.ปลายไปแล้ว  เอาเข้าจริงดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเราที่อายุมากกว่าซะอีก)

 

จาก Original Drama CD [Part 2] ในซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของเรียวซังค่ะ

เนื้อหาฟังจับใจความเอาเองทั้งหมด (หาสคริปไม่ได้) ดังนั้นหากแปลผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ  และถ้ามีจุดแปลผิดช่วยบอกให้จะเป็นพระคุณอย่างสูงค่ะ (- -)(_ _)


(ฮารุอิจิกำลังหาของ)

 

ฮารุอิจิ : เอ๊ะ…ไปอยู่ที่ไหนกันนะ…

เรียวสุเกะ : (เดินมาเจอ)  หืม?  ฮารุอิจิ  หาของอยู่เหรอ

ฮารุอิจิ : อ้ะ  พี่  การฝึกตอนบ่ายจะเป็นจับเวลาวิ่งที่ดีที่สุดเลยมาหานาฬิกาจับเวลาน่ะ…พอถามพวกผู้จัดการดูก็บอกว่าอยู่แถวที่นั่งผู้เล่นก็เลย…

เรียวสุเกะ : อ่อ  นาฬิกาจับเวลาเหรอ  เมื่อกี๊ฉันเห็นคุราโมจิเอาไปน่ะ

ฮารุอิจิ : รุ่นพี่คุราโมจิเหรอ?

เรียวสุเกะ : นั่นไง  อยู่ตรงนั้น  อยู่หลังตาข่ายด้านหลังที่แคชเชอร์นั่นไง

ฮารุอิจิ : อ้ะ

 

(ทั้งคู่เห็นคุราโมจิกำลังทำอะไรอยู่)

 

คุราโมจิ : (กด)  โธ่~เฉียดไป!!

ฮารุอิจิ : (วิ่งไปหา)  เอ่อ  รุ่นพี่คุราโมจิครับ!  ใช้นาฬิกาจับเวลาอยู่หรือเปล่าครับ?

คุราโมจิ : ก็ใช้อยู่น่ะสิ!…ฮึ่ย  ครั้งต่อไปนี่แหละ (กด  รอเวลาแวบหนึ่งแล้วกดซ้ำ)

ฮารุอิจิ : เอ่อ…ทำอะไรอยู่เหรอครับ?

คุราโมจิ : ดูก็น่าจะรู้แล้วนี่  กดจับเวลาให้หยุดห้าวิพอดีเป๊ะไง  ถ้าได้เป๊ะก็รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ  ฮึบ! (กด  รอเวลาแล้วกดซ้ำ)  โธ่เว้ย~ 4.97 วิ~

ฮารุอิจิ : หรือว่า…กำลังเล่นอยู่?

คุราโมจิ : ไม่ได้เล่นแต่ฝึกอยู่ต่างหากละ

ฮารุอิจิ : ฝึกอยู่? อะจริงด้วย  กำลังฝึกประสาทสัมผัสรับรู้ด้านเวลาที่แน่นอนเพื่อกะเวลาขโมยเบสสินะครับ

คุราโมจิ : หือ?…อ่อ ๆ เออ ๆ นั่นแหละวะฮะฮ่า!

ฮารุอิจิ : เล่นอยู่จริง ๆ ด้วยสินะ…

คุราโมจิ : เอาละ  ครั้งต่อไปจะกดให้ได้เลย  เอ้า!  (กด  รอเวลาแล้วกดซ้ำ)  ฮึบ!…โว้ยยยยยเฉียดไปอีกแล้ว! 5.01 เรอะเนี่ย…

เรียวสุเกะ : ห่วยแตก

คุราโมจิ : อะไรฟะ–อ้ะคุณเรียว

เรียวสุเกะ : (เดินมาหา)  ขอยืมหน่อย

คุราโมจิ : เอ๊ะ?

เรียวสุเกะ : นาฬิกาจับเวลา

คุราโมจิ : อ่า…(ส่งให้)

เรียวสุเกะ : เฮ้อ (ถอนหายใจ)…เมื่อก่อนฉันเองก็เล่นกับพวกอิซาชิกิบ่อยเหมือนกันนะ

ฮารุอิจิ : เห…

เรียวสุเกะ : ของแบบนี้จังหวะเป็นเรื่องสำคัญน่ะ  ไม่ว่าจะเป็นลูกแบบไหน  ก็จะมีจังหวะที่ ‘ตรงนี้แหละ!’ แล้วจะตีลูกได้สุดอยู่นี่

ฮารุอิจิ : แบบนี้นี่เอง  สมกับเป็นพี่!

คุราโมจิ : คุณเรียวถนัดเรื่องแบบนี้สินะครับเนี่ย

เรียวสุเกะ : ของแบบนี้ง่ายจะตายไป  (กด  รอเวลาแล้วกดซ้ำ)  อะ…

ฮารุอิจิ : อะ…(ดู)…5.42 วิ…ห่างไปตั้งโยชน์…

เรียวสุเกะ : เมื่อกี๊ไม่นับ  ฮึบ! (กดใหม่)

คุราโมจิ : อ่า…(ดู)…4.72 วิ…คุณเรียว  ครั้งนี้เร็วไปครับ

เรียวสุเกะ : อืม……ไอ้นี่  พังแล้วละ

คุราโมจิ : เอ่อคือ…

ฮารุอิจิ : เอาน่าพี่  ผมอยากใช้ไอ้นั่นน่ะ  ขอยืมได้ไหม

เรียวสุเกะ : ไม่ได้

ฮารุอิจิ : เอ๋?

เรียวสุเกะ : ไม่ได้จนกว่าจะกดหยุดได้พอดีเป๊ะ

(เรียวสุเกะเริ่มกดซ้ำรัว ๆ)

คุราโมจิ : (กระซิบ)…นี่

ฮารุอิจิ : (กระซิบตอบ)  อะไรครับ

คุราโมจิ : (กระซิบ)  ทำอะไรเข้าสักอย่างซี่!

ฮารุอิจิ : (กระซิบ)  ทำไมต้องผมด้วย

คุราโมจิ : (กระซิบ)  ก็นายเป็นน้องคุณเรียวนี่  นายรู้เรื่องคุณเรียวดีไม่ใช่เรอะ

ฮารุอิจิ : (กระซิบ)  รุ่นพี่คุราโมจิเองเป็นคู่หูจับคู่กับพี่อยู่นี่นา  คนที่รู้เรื่องของพี่ในช่วงนี้ดีที่สุดก็คือรุ่นพี่คุราโมจิเองไม่ใช่เหรอครับ

คุราโมจิ : (กระซิบ)  เรื่องนั้นมันก็ใช่อยู่หรอก…เออรู้แล้วน่า  ฉันลุยเอง  ฉันจะทำเอง!

(เรียวสุเกะยังพยายามกดหยุดให้พอดี)

เรียวสุเกะ : …เฮ้อ 7 วิพอดีเด๊ะ…นาฬิกาเรือนนี้พังแล้วไม่ใช่เหรอไงนะ

คุราโมจิ : อะแฮ่ม (เคลียร์คอ)  อะ  คือว่า…คุณเรียวคร้าบ?

เรียวสุเกะ : หืม?  อะไรเหรอ

คุราโมจิ : ผมอยากจะขอนาฬิกาคืน…

เรียวสุเกะ : นี่นาย…อยากบอกว่าฉันห่วยแตกเหรอ

คุราโมจิ : เปล่าคร้าบ ๆๆๆๆๆ…เอ่อ…คือการซ้อมช่วงบ่ายจะเริ่มแล้วด้วย  แล้วคุณเรียวก็ไม่ใช่คนที่จะมาวัดกันด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ได้ด้วย

เรียวสุเกะ : คุราโมจิ

คุราโมจิ : ครับ!

เรียวสุเกะ : การฝึกวันนี้ฉันกะจะเข้มงวดขึ้นอีกซักหน่อย…เตรียมใจพร้อมแล้วหรือยัง?

คุราโมจิ : ย้าฮ่า!!  แน่อยู่แล้วครับ!  ผมจะตามคุณเรียวไปทุกที่เลยครับ!

เรียวสุเกะ : ฮารุอิจิ  ฉันคืนนี่ให้ (โยนนาฬิกาให้)

ฮารุอิจิ : อ้ะ  อือ (รับ)

เรียวสุเกะ : ฉันไปซ้อมก่อนละ

ฮารุอิจิ : อื้อ

 

(เรียวสุเกะเดินออกไป)

 

คุราโมจิ : …ดีไปนะ

ฮารุอิจิ : ขอบคุณครับ

เรียวสุเกะ : คุราโมจิ? (เรียก)

คุราโมจิ : จะไปเดี๋ยวนี้แหละคร้าบ!!  ย้าฮ่า!! (วิ่งไปหา)

ฮารุอิจิ : …เฮ้อ…พี่เนี่ยแหละก็  เป็นคนเกลียดความพ่ายแพ้นี่นา  (ลองกดบ้าง)  โอ๊ะ…ห้าวิพอดีเป๊ะ

เรียวสุเกะ : เจ้าเด็กอวดดี

ฮารุอิจิ : เหวอ!!…ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s