Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล GET TO THE TOP [Part 2]

เมย์นี่เด็กจริง ๆ…

แปลจาก Original Drama CD Part 2 ในซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของเมย์ค่ะ

เนื่องจากฟังจับใจความเองทั้งหมด  ดังนั้นหากมีจุดผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ  แล้วก็รบกวนช่วยบอกจุดผิดให้ด้วยค่ะ


(ทุกคนกำลังกินข้าว)

 

เมย์ : คุณมาสะอะนะ…

ฮาราดะ : อือ…หืม?…

เมย์ : หน้าใหญ่…ไม่ใช่สิ  ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ?

ฮาราดะ : สีหน้า?

เมย์ : อื้อ  ดูอย่างกับไม่ค่อยแข็งแรงเลยอะ

ฮาราดะ : งั้นเหรอ  แต่ฉันไม่รู้สึกแปลกอะไรเลยนะ

เมย์ : …ดูไม่แข็งแรงจริง ๆ นั่นแหละ  เอ้า  ทานผักนี้ซะนะ  เขาว่าวิตามินเป็นต้นกำเนิดความแข็งแรงนะ

ฮาราดะ : อะ…อือ  ขอบใจ

เมย์ : แล้วก็นี่ด้วย

ฮาราดะ : จะดีเหรอ

เมย์ : แน่อยู่แล้ว!

ฮาราดะ : อะ…อื้ม…(ทานกันต่อ)

เมย์ : ….คุณมาสะอะนะ

ฮาราดะ : หือ?

เมย์ : แคชเชอร์อะนะ…ถ้าร่างกายไม่แข็งแรงก็ไม่ได้ใช่มะ

ฮาราดะ : หือ?  ก็นะ…

เมย์ : ต้องปะทะกับรันเนอร์เยอะอยู่  เรื่องสำคัญคือห้ามปะทะแล้วแพ้ใช่ป้ะ

ฮาราดะ : อืม…ก็งั้นแหละ  อืม

เมย์ : แต่ไม่แข็งแรงก็ไม่ได้นิ  เอ้า  นี่  ฉันยกปลาให้นะ  มีแคลเซี่ยมเต็มเปี่ยมเลย

ฮาราดะ : โอ้  โทษทีนะ

เมย์ : อ้ะ  ต่อไปก็ไอ้นี่  ฮิจิกิก็ดีเหมือนกันนะ

ฮาราดะ : อื้ม  อือ ๆ…

เมย์ : แล้วก็…

ฮาราดะ : เมย์

เมย์ : …หืม?

ฮาราดะ : ฉันสงสัยตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว…นี่นาย  เอาของที่ไม่อยากกินมาให้ฉันใช่ไหม

เมย์ : ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า…ฉันคิดถึงสุขภาพของคุณมาสะนะ

ฮาราดะ : งั้นเหรอ  ถ้างั้นก็แล้วไป

คาร์ลอส : อย่าแล้วไปสิครับ

เมย์ : คาร์ลอส!?

คาร์ลอส : ก่อนหน้านี้ฉันนั่งดูเงียบ ๆ มาก็จริงแต่ยังไงก็ต้องบอกแล้ว  เจ้านี้เอาแต่ของไม่ชอบให้คุณเห็น ๆ เลยนะครับ

ฮาราดะ : เป็นอย่างนั้นจริง ๆ สินะ

คาร์ลอส : อย่างนั้นแหละ

เมย์ : คาร์ลอส  อย่าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องซี่!

คาร์ลอส : นายน่ะทำตัวเด็กเกินไปแล้ว  กัปตันก็ถึงจะเป็นตำแหน่งภรรยาก็ไม่เห็นต้องยอมขนาดนี้เลย

ฮาราดะ : เอ่อ  ก็ไม่ใช่เพราะอย่างนั้นซะหน่อย

คาร์ลอส : ขืนตามใจเจ้านี่มากไปเดี๋ยวก็ได้ใจกันพอดีสิ  เมย์น่ะเป็นคุณหนูนี่นะ

เมย์ : จงเรียกว่าเจ้าชายแห่งเมืองหลวงสิ

คาร์ลอส : ไรฟะ!

ฮาราดะ : เมย์  จะมาเลือกชอบไม่ชอบไม่ได้  นายอยู่ม.ปลายแล้วนะ

เมย์ : เหยยย

ฮาราดะ : ถ้าเอาแต่เลือกชอบไม่ชอบแล้วเดี๋ยวก็ตัวเปี๊ยกแบบนี้ไปตลอดหรอก

เมย์ : ไม่ได้ตัวเปี๊ยกซักหน่อย  ปีนี้สูงขึ้นตั้งสี่เซนแหนะ  แล้วก็ยังอยู่ในวัยกำลังโตด้วยนะ!

ฮาราดะ : เอาเถอะน่า  ทานเข้าไป!

 

(เงียบไปสักพัก)

 

เมย์ : เฮ้อ…ถึงจะพูดแบบนั้นก็เหอะ  อาหารของหอส่วนมากกำหนดเมนูไว้แล้วเลยเลือกด้วยตัวเองไม่ได้นี่นา

ฮาราดะ : เลือกจากอาหารชุดสามแบบได้ไม่ใช่เหรอ

เมย์ : ก็แค่สามแบบเองนะ  แล้วก็นะ  อาหารชุดน่ะมีกับอยู่ในชุดหลายอย่าง  ยังไง ๆ ก็เลยมีของไม่ชอบติดมาอยู่แล้ว

ฮาราดะ : เมนูที่นี่น่ะปรุงโดยคิดถึงปริมาณสารอาหารที่จำเป็นต่อพวกเรานะ

เมย์ : ถึงจะอย่างงั้นก็เหอะ…คุณมาสะไม่มีของที่ชอบไม่ชอบเลยเหรอ

ฮาราดะ : ไม่มีนะ

เมย์ : คาร์ลอสละ?

คาร์ลอส : ฉันก็ไม่มีที่ชอบไม่ชอบเป็นพิเศษนะ  ทานอะไรก็ได้ให้มาก ๆ และก็ฝึกบ่อย ๆ  แล้วร่างกายที่ฝึกฝนมาอย่างดีก็เป็น…แบบนี้ไง! (ถอดเสื้อผ้า)

เมย์ : ก็บอกแล้วไงว่าอย่าถอดมันทุกที่ทุกเวลาซี่!

ฮาราดะ : นั่นสิ  เคยชินแบบนี้มันไม่ดีหรอกนะ

คาร์ลอส : เอ๋  งั้นเหรอครับ

เมย์ : นายน่ะถอดแม้กระทั่งในห้องเรียนเลยนิ  มีเด็กผู้หญิงอยู่ด้วยนะ  ระวังไว้ซะบ้างเหอะ

คาร์ลอส : หน้าร้อนอากาศมันร้อนเลยช่วยไม่ได้นี่นา

ฮาราดะ : บางทีนายยืนมองข้างนอกจากหน้าต่างตอนแก้ผ้าอยู่ใช่ไหม  หัวหน้าฮายาชิดะพูดไว้ว่าไม่แน่เดี๋ยวจะมีคำร้องเรียนจากคนอาศัยอยู่แถว ๆ มาจนเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นเลยนะ

คาร์ลอส : ทำไมจะมีคำร้องเรียนมาละครับ  ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีซะหน่อย

ฮาราดะ : เอาเถอะน่า  เพลา ๆ ลงหน่อยแล้วกัน…ให้ตายสิ  ทีมนี้มีแต่เด็กมีปัญหารึไง

เมย์ : เอ๋  ฉันเปล่าเป็นเด็กมีปัญหาซะหน่อย!  ไม่น่าเชื่อว่าจะพูดงี้เลยอ้ะ

คาร์ลอส : นายน่ะเป็นเด็กมีปัญหาอันดับหนึ่งเลย!  ก่อนอื่นก็แก้นิสัยชอบไม่ชอบนั่นด้วย

เมย์ : ก็ไม่ได้แบ่งแยกขนาดนั้นซะหน่อย  ก็แค่ไม่นึกอยากเท่านั้นเอง  ก็แบบ  แกะพวกปลากินมันยุ่งยากจะตาย

คาร์ลอส : ยุ่งยากเรอะ…

เมย์ : …ถ้ามีใครแกะให้ก็จะกินอยู่หรอกน้า

คาร์ลอส : นี่จะเป็นคุณหนูไปถึงไหนเนี่ย

เมย์ : ไม่ใช่คุณหนูซะหน่อย!  บ้านฉันเป็นครอบครัวธรรมดา ๆ แล้วฉันมีพี่สาวสองคนก็เลยเอาแต่ใจไม่ได้หรอก

คาร์ลอส : มีพี่สาวสองคน?

ฮาราดะ : อ่อ  เป็นแบบท่านเจ้าหญิงเต็มรูปแบบสินะ

คาร์ลอส : เอาเถอะน่า  ทานปลาเข้าไป  เดี๋ยวฉันแกะให้ก็ได้

ฮาราดะ : เดี๋ยวก่อน  คาร์ลอส  ถ้าทำแบบนี้เดี๋ยวก็เข้าทางเจ้านี่หรอก

คาร์ลอส : อะ…แย่ละสิ  ขนาดฉันเองก็ดันเผลอไหลตามเจ้านี่ไปได้…

เมย์ : ไม่เห็นเป็นไรเลย!  เมื่อวันก่อนทีวีบอกว่าทานแต่ของที่ตัวเองชอบจะลดความเครียดแล้วก็ดีต่อร่างกายด้วย

คาร์ลอส : นายน่ะเป็นเด็กเบสบอลม.ปลายที่ร่างกายเป็นสิ่งจำเป็นนะเฟ้ย

เมย์ : ไม่เป็นไรหรอกน่า~

ฮาราดะ : ช่วยไม่ได้สินะ…เอ้าเมย์  ถ้านายกินจนหมดเดี๋ยวจะซื้อไอติมมาให้นะ

คาร์ลอส : เด็กประถมเรอะ!

เมย์ : อย่ามาล้อกันนะ  คุณมาสะ!  ฉันอยู่ม.ปลายแล้วนะ  คิดว่าจะเอาไอติมมาล่อกันได้เหรอ!

ฮาราดะ : ยี่ห้อหรูของต่างประเทศที่นายชอบเลยนะ

เมย์ : เอ๊ะ…อะ…อันที่…หนึ่งถ้วย…ราคาสามร้อยเยน…?

ฮาราดะ : อืม

เมย์ : …….ชะ…ช่วยไม่ได้น้า…ถ้าคุณมาสะพูดถึงขนาดนั้นแล้ว…ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายซะหน่อยนี่นะ…(รีบกิน)

คาร์ลอส : เป็นเด็กประถมหรือไง…

ฮาราดะ : อย่างนี้ทุกที

คาร์ลอส : (เดินออกมากับฮาราดะ) จะว่าไปแล้ว  ถึงจะพูดงั้นงี้แต่สุดท้ายก็เอาใจอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ

ฮาราดะ : ทำไงได้ละ  โค้ชเองก็บอกกับฉันว่าทำยังไงก็ได้ให้เมย์กินเยอะ ๆ น่ะนะ

คาร์ลอส : เฮ้อ…

เมย์ : อุ๊บ…ฮุฮุ…ลองทานดูแล้วก็อร่อยดีเหมือนกันนี่นา…ฮุฮุ…

 

(หลังจากนั้น)

 

ฮาราดะ : เอ้า  ไปซื้อมาให้แล้ว  ไอ้ที่นายชอบ

เมย์ : เย้!!! (รีบหยิบมาดู)

คาร์ลอส : อะไรเนี่ย…

เมย์ : ฮิฮิ…เอ๊ะ…นี่มัน…ไม่ใช่รสรัมเรซิ่นนี่

ฮาราดะ : ขายหมดไปแล้วน่ะสิ  รสวนิลาก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

เมย์ : เป็นไปไม่ได้

ฮาราดะ : ไม่ใช่วนิลาธรรมดานะ  ตรงฉลากเขียนว่าริจวนิลาเลยนะ

เมย์ : ไม่ได้นะ!  รัมเรซิ่นก็รัมเรซิ่น  วนิลาก็วนิลานะ!!

คาร์ลอส : อย่าเอาแต่ใจซี่  กิน ๆ ไปเถอะ  วนิลาก็อร่อยนา

เมย์ : (กิน)…ม่ายอาวอ้ะ  นี่ที่พยายามกินข้าวเย็นมาก็ไม่มีความหมายซี่

ฮาราดะ : ไอ้หมอนี่…

เมย์ : ก็ด้าย ๆ  ถ้าคุณมาสะตั้งใจอย่างนี้  พรุ่งนี้ฉันจะกินข้าวเหลือครึ่งนึงเลยคอยดู

คาร์ลอส : เป็นเด็กหรือไงฟะ!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s