Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล GROW STRONGER (Sawamura Eijun’s character song) Part 1

เราขอบูชาในความรักของเอย์จุนที่มีต่อมิยูกินัก

 

แปลจาก Original Drama CD Part 1 ในซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของเอย์จุนค่ะ

เนื้อหาทั้งหมดแปลจากที่จับใจความเอาเอง (หาสคริปไม่ได้) ดังนั้นหากมีจุดผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ (อันนี้มีโอกาสผิดเยอะเพราะฟังยากมากค่ะ เอย์จุนกับมิยูกิรัวกันมันส์สุด ๆ)

และถ้าช่วยแจ้งจุดผิดให้จะเป็นพระคุณอย่างสูงค่ะ

ขออนุญาตไม่แปลคำอธิบายศัพท์เบสบอลนะคะ เยอะเกิน…


ฟุรุยะ : อิ…อิ…อิ…อิ…”Infield Fly” (インフィールドフライ)

มิยูกิ : อิ (ィ) อีกแล้วเรอะ! เอ้อ…อ้อ “Irregular bound”! (イレギュラーバウンド ภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Bad Hop)

เอย์จุน : โดะ (ド)!? เอ่อ…โดะ…โดะ…โดะ…*ตรงนี้ฟังไม่ออกจริง ๆ ค่ะว่าพูดว่าอะไร orzll*

มิยูกิ : มันใช่ศัพท์ในกีฬาเบสบอลตรงไหนหา!!

เอย์จุน : เอ้องั้นก็…โดะ…โดะ…โดะ…”พลิกล็อก”!! (どんでん返し)

มิยูกิ : นั่นก็ไม่ถือว่าใช่นะ ไม่มีคำอื่นแล้วเรอะ?

เอย์จุน : ก็มัน!!

มิยูกิ : เออช่างเถอะ ฟุรุยะ ต่อด้วยชิ (シ)

ฟุรุยะ : …Hit by pitch (死球)

เอย์จุน : นั่นฉันพูดไปแล้ว!!

ฟุรุยะ : เปล่า…เมื่อกี๊เป็นฟาวล์บอล (四球) แต่ที่ฉันพูดคือเดตบอลต่างหาก *ในภาษาญี่ปุ่นคำสองคำนี้ออกเสียงเหมือนกัน*

เอย์จุน : แบบนั้นได้ด้วยเรอะ!?

มิยูกิ : เอาเถอะน่า งั้นตาฉันก็อุ (ウ) สินะ เอ้อ…Waste ball (ウエストボール ภาษาอังกฤษจะเรียกว่า waste a pitch)

เอย์จุน : …อะไรละครับนั่น

มิยูกิ : หา!? นายเนี่ยน้า เล่นเบสบอลแต่ไม่รู้คำว่า waste…ถึงโกรธก็ไม่มีประโยชน์สินะ ก็-บ้า-นี่-นา!

เอย์จุน : อึ๊ก…ฮึ่ยยยยย ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ! ช่วยเฉลยให้หน่อย!!

มิยูกิ : ฟุรุยะ

ฟุรุยะ : Waste ball หมายถึงการที่พิชเชอร์ขว้างลูกออกไปให้ห่างจากตัวแบตเตอร์เพื่อป้องกันไม่ให้ทำ sueeze play, hit and run หรือว่าขโมยเบสได้

เอย์จุน : เอ๊ะ นั่นเรียกว่า Waste ball เหรอ? จะว่าไปแล้วทำไมนายถึงรู้ได้เนี่ย!?

ฟุรุยะ : ก็…เป็นสามัญสำนึกนี่

เอย์จุน : มะ…ไม่ต้องรู้ชื่อก็เล่นเบสบอลได้อยู่แล้วน่า

มิยูกิ : เอาเถอะ ก็ไม่มีใครคาดหวังกับความรู้เสริมของนายอยู่แล้ว ก็บ้านี่เนอะ

เอย์จุน : ฮึ่ยยยยยย

มิยูกิ : เอ้าซาวามูระ รุ (ル)

เอย์จุน : รุ!? มีคำที่ขึ้นด้วยรุด้วยเรอะ!? เอ้อ…เอ้อ…

มิยูกิ : จะว่าไปแล้วน้ำยังไม่ร้อนอีกเร้อ…จะต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไร…ฮะ…ฮัดชิ่ว!! ฟืด…เฮ้อ แย่แล้วสิ จะเป็นหวัดแล้ว…

ฟุรุยะ : ปกติเวลาแบบนี้ก็ใช้ได้แท้ ๆ…

เอย์จุน : บางทีก็ลืมเตรียมอ่างอาบน้ำได้บ้างแหละน่า…เอ้อออออ รุ~~~~…

มิยูกิ : แต่ถึงอย่างนั้นที่แย่ที่สุดก็คือดันมารู้สึกตัวตอนถอดเสื้อผ้าหมดแล้วเนี่ยแหละ! แถมถึงจะบอกว่าให้กลับไปใส่ยูนิฟอร์มเปื้อน ๆ อีกก็ไม่อยากแต่มานั่งแก้ผ้าเล่นต่อคำจนกว่าน้ำจะร้อนเนี่ยมันก็…ฮะ…ฮัดเช้ย!! ฟืด…ฮึก…ถ้าเป็นหวัดเข้าจริง ๆ ละก็ซาวามูระ!! ความผิดนายชัด ๆ เลยนะ!!

เอย์จุน : เอ๋!? ไหงเป็นความผิดผมหา!?

มิยูกิ : ก็นายเอาแต่ขอร้องว่าให้ช่วยอยู่ฝึกซ้อมตอนกลางคืนให้หน่อยไม่ใช่เรอะไง!?

เอย์จุน : ระ…เรื่องนั้น…

มิยูกิ : แถมฟุรุยะก็ดันฮึดตามมาด้วยจนสุดท้ายพวกนายสองคนก็ปารวมกันไปเกินร้อยลูก–ฮะ…ฮัดเช้ย!! ยะ…แย่แล้ว…เป็นหวัดจนได้…

เอย์จุน : อ๊ะ! นึกออกแล้ว!! “ระยะห่างระหว่างเบส 27.431 เมตร”!! (塁間、27.431メートル)

มิยูกิ : ทำไมถึงนึกเรื่องได้ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักคำว่า Waste ball ล่ะหา!?

เอย์จุน : ก็ศัพท์กีฬาเบสบอลที่ขึ้นต้นด้วยรุมันไม่มีแล้วนี่หว่า!!

ฟุรุยะ : ต่อไปตาผมสินะครับ เอ่อ…”กฎ” (ルール)

เอย์จุน : อึ๊ก

มิยูกิ : ก็มีนี่นะ ฮะ–ฮะ–

ฟุรุยะ : เกมต่อคำศัพท์เบสบอล สนุกดีนี่นา

มิยูกิ : ฮัดเช้ย!!

 

(วันรุ่งขึ้น)

 

ฟุรุยะ : ทำอะไรอยู่น่ะ? ทำไมต้องยืมห้องครัวของโรงอาหารด้วย?

เอย์จุน : อ๋อ นี่น่ะเหรอ? ก็เพื่ออวยพรให้รุ่นพี่ที่เคารพหายป่วยเร็วขึ้นได้แม้ซักวันนึงก็ยังดีน่ะ ก็เลยจะปรุงยารักษาโรคหวัดให้ซะหน่อย

ฟุรุยะ : อ๋อ…รุ่นพี่มิยูกินอนป่วยอยู่นี่นะ

เอย์จุน : ถ้าแคชเชอร์ตัวจริงผู้ค้ำจุนทีมโดนหวัดเล่นงานอยู่อย่างนี้ก็ส่งผลต่อความเป็นความตายของทีมได้เลยนะ โชคดีไปนะเนี่ยที่ไม่ใช่ตอนแข่ง

ฟุรุยะ : นั่นมันก็ใช่…แล้วนั่น….อะไรเหรอ?

เอย์จุน : หือ? นั่นมันเปลือกส้มไง

ฟุรุยะ : แต่สีดำปี๋เลยนะ…

เอย์จุน : เพราะว่าเอามาคั่ว ผิงไฟแล้วก็เผาไฟไง เห็นว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ผลดีน่ะ

ฟุรุยะ : เหรอ…ดูแล้วน่าจะรสชาติแย่น่าดู

เอย์จุน : ที่เขาว่าขมเป็นยาไง!! หน้าตากับรสชาติไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว!!

ฟุรุยะ : อย่างงั้นเหรอ

เอย์จุน : ก่อนอื่นก็เอานี่ใส่เครื่องปั่นก่อน…

 

(มิยูกิปรากฎตัว)

 

มิยูกิ : เฮ้ย!! ซาวามูระ!!–แค่ก ๆๆ…

ฟุรุยะ : อ้ะ

เอย์จุน : รุ่นพี่มิยูกิ!? ป่วยแล้วไม่นอนพักไม่ได้นะครับ!!

มิยูกิ : จะนอนได้ยังไงกันหา!! คาวาคามิมาบอกว่านายกำลังทำอะไรแปลก ๆ ให้ฉันกินอยู่ในครัว–แค่ก ๆๆๆ…

เอย์จุน : มาพูดว่าเป็นของแปลก ๆ ได้ไง!! ผมแค่ทำเพื่อให้รุ่นพี่มิยูกิหายเร็วขึ้นซักวันก็ยังดีนะ!!

มิยูกิ : เรื่องนั้น…จะใช่เรอะ?

เอย์จุน : ไอ้เนี่ยคือเอาไปเผาทั้งเปลือก–

มิยูกิ : กินแบบธรรมดาก็ได้แล้วนี่!!

เอย์จุน : เผาแล้วมันได้ผลกว่านี่ครับ!! เอาไอ้นี่ใส่รวมกับชาแล้วก็บ๊วยตากแห้ง แล้วก็ใส่ขิงกับกระเทียมบดละเอียดลงไปปั่น (ปั่นด้วยเครื่องปั่น) แล้วก็ใส่ไข่ลงไป (ปั่นอีกรอบ)

ฟุรุยะ : อา…ออกมาหน้าตาสุดยอดไปเลย…

เอย์จุน : จากนั้นก็ใส่ต้นสายน้ำผึ้งที่เป็นสมุนไพรป่าตามธรรมชาติลงไป…(ปั่นอีกรอบ)

ฟุรุยะ : หน้าตาเหมือนหญ้าธรรมดาเลย

เอย์จุน : แล้วก็เติมน้ำจากการต้มรากของต้นทันโปโปะลงไปด้วย…(ปั่นอีกรอบ)

ฟุรุยะ : นี่มันหญ้าธรรมดาสินะ

เอย์จุน : สุดท้ายก็กรองเอากากออกแล้วก็เสร็จแล้ว!!

 

(เอย์จุนเอาไปให้มิยูกิ)

 

มิยูกิ : เอ่อ…ซะ…ซาวามูระ

เอย์จุน : อ้ะ อะไรเหรอครับรุ่นพี่!?

มิยูกิ : ไอ้นั่น…จะให้ฉันดื่มจริง ๆ เหรอ?

เอย์จุน : แหงอยู่แล้วสิครับ!!

มิยูกิ : จะไม่เป็นไรแน่นะ?

เอย์จุน : เรื่องอะไรล่ะครับ!?

มิยูกิ : เอ้อ…ไม่ใช่ว่าท้องจะพังจนตายก่อนจะหายหวัดน่ะสิ…

เอย์จุน : แค่เป็นหวัดจะตายได้ยังไง ทำไมถึงทำตัวอ่อนแอออกมาละครับ!? อาการป่วยขึ้นอยู่กับจิตใจ!! ความอ่อนแอคือศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!!

มิยูกิ : ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อยนี่…

เอย์จุน : ใส่แต่ของที่ทำให้หายหวัดทั้งนั้น จะไม่ได้ผลได้ยังไงกัน!!

มิยูกิ : แล้ว…ไปเรียนวิธีทำมาจากไหนหา?

เอย์จุน : …เอ๋?

มิยูกิ : ก็อย่างเช่น…เป็นวิธีทำที่สอนมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษของตระกูลนายแบบนั้นหรือเปล่าน่ะ?

เอย์จุน : ชะ…ช่าย ๆ ใช่แล้วละครับ!! เป็นยาลับที่ถ่ายทอดในตระกูลซาวามูระมารุ่นต่อรุ่น ไม่ว่าหวัดแบบไหนก็หายขาดภายในครั้งเดียวน่ะครับ!! เอ้า!! ดื่มเลย!!

มิยูกิ : อ้ะ…เอ้ออออ แต่ว่า…

เอย์จุน : เอ้า!! อ้าปากซะสิ!! อ้า~ม!!

มิยูกิ : แหวะ!! กลิ่นแรงเป็นบ้า!!…ยะ…หยุดเถอะน่า

เอย์จุน : ม่ายด้าย ๆ!!

มิยูกิ : เฮือก ไม่เอ๊า!! ขอแค่นี้แหละ!!

เอย์จุน : รุ่นพี่มิยูกิ!! อย่าต่อต้านเลยครับ ฟุรุยะ นายเองก็จับตัวไว้ด้วย!!

ฟุรุยะ : เอ๊ะ?

เอย์จุน : ถ้ารุ่นพี่ไม่หายหวัดก็จะไม่มีคนรับบอลให้นายด้วยนะ!!

ฟุรุยะ : งั้นเหรอ…รุ่นพี่ ขอโทษนะครับ (ล็อกตัวไว้)

มิยูกิ : อึ๊ก!! เฮ้ยยยฟุรุย้าาา นายก็ด้วยเร้อออ

เอย์จุน : เอาละ กรุณาดื่มดี ๆ ด้วยเถอะครับ

มิยูกิ : มะ…มะ…มะ…ไม่เอานะ…อุ๊บ…อ๊อก…

เอย์จุน : อ้าปากกว้าง ๆ ซะ!!

มิยูกิ : (พยายามดิ้นหนีแต่สุดท้ายก็โดนกรอกยา) แหวะ…

เอย์จุน : เป็นไงครับ รู้สึกเหมือนจะหายดีเลยใช่ไหมล่ะ!?

มิยูกิ : ………..ถ้าไม่หายละก็จะไม่ปล่อยนายไว้แน่…

 

(ฟุรุยะสังเกตเห็นบางสิ่ง)

 

ฟุรุยะ : เอ๊ะ หนังสือเล่มนี้มัน…

เอย์จุน : เฮ้ย!! ฟุรุยะ!!

ฟุรุยะ : “วิธีการรักษาโรคหวัดพื้นบ้านที่สืบทอดมาในประเทศญี่ปุ่น”?

มิยูกิ : นะ…นี่แก…หรือว่านายแค่อยากใช้ฉันเป็นหนูทดลองสิ่งที่เขียนในหนังสือกันหา?

เอย์จุน : ไม่ใช่นะครับ!!…เอ้อ…เรื่องนั้น…คือ…….

มิยูกิ : ซาวามูระนี่แก–แค่ก ๆๆๆ อุ๊บแค่ก ๆๆๆ…

 

(วันรุ่งขึ้น)

 

มิยูกิ : โธ่เว้ย เจ็บใจเป็นบ้า…พอดื่มยานั่นไปแล้วนอนพักคืนนึงก็ดันหายป่วยเป็นปลิดทิ้งจนได้

เอย์จุน : รุ่นพี่มิยูกิ!! (วิ่งมาหา) ดีจังเลยนะครับ ดูแข็งแรงดีเลยนี่!?

ฟุรุยะ : อืม แล้วไปที

มิยูกิ : เงียบน่า!

เอย์จุน : ค่อยคุ้มค่าที่ลำบากทำยาขึ้นมาหน่อยนะเนี่ย

มิยูกิ : เอ่อ…มีเรื่องที่ไม่เข้าใจอยู่เรื่องนึงน่ะ…

เอย์จุน : หา?

มิยูกิ : ทั้งสามคนแก้ผ้าเล่นต่อคำกัน…แล้วไหงมีฉันคนเดียวเป็นหวัดแต่พวกนายแข็งแรงกันได้อยู่ล่ะหา?

เอย์จุน : ถึงจะถามอย่างนั้นก็เหอะ…

มิยูกิ : อ๋อรู้แล้ว!! เข้าใจละ อย่างนี้นี่เอง

เอย์จุน : เรื่องอะไรหา!?

มิยูกิ : ก็เป็นประเภทที่เขาว่าไม่มีทางเป็นหวัดนี่เนอะ เข้าใจละ

เอย์จุน : นี่แก!! อย่ามาเออออเอาเองสิเฟ้ย!!

มิยูกิ : เอ้า ไปซ้อมกันเถอะ~

เอย์จุน : เฮ้ย!! เดี๋ยวเซ่!! มิยูกิ คาสุย้า!! (วิ่งตามไป) อธิบายให้มันดี ๆ หน่อยเซ่แก๊!!

ฟุรุยะ : เอ้อ…เรื่องนั้น…หมายถึงผมด้วย?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s