Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล VIOLENT WIND (Furuya Satoru’s character song) Part 1

ฟุรุยะในดราม่าซีดีอันนี้น่ารักมากค่า ///A///

เห็นด้วยกับมิยูกินะ พอใส่คำว่าฮอกไกโดต่อชื่ออาหารแล้วฟังดูอร่อยขึ้นจริง ๆ (อาหารฮอกไกโดอร่อยมากกกกกกกก แต่แพงมากกกกกก)

 

แปลจาก Original Drama CD Part 1 ในซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของฟุรุยะค่ะ

เนื้อหาทั้งหมดฟังจับใจความเอาเอง (หาสคริปไม่เจอ) ดังนั้นถ้ามีจุดผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ

และถ้าหากช่วยบอกจุดผิดให้จะเป็นพระคุณอย่างมากค่ะ (- -)(_ _)


(เสียงออด)

(เสียงท้องร้องของฟุรุยะ)

 

ฟุรุยะ : อยากกิน…คานิทามะ…

 

(ฟุรุยะเปิดประตูออกจากห้องเรียน)

 

เอย์จุน : อ้ะ ฟุรุยะ! มาได้จังหวะพอดี!

ฟุรุยะ : ขอโทษที ตอนนี้กำลังรีบ–

เอย์จุน : ฉันได้ยินมาว่าชมรมเบสบอลของฮอกไกโดฝึกซ้อมกันในทุ่งหญ้ากว้าง ๆ ละ!?

ฟุรุยะ : …เอ๋?

เอย์จุน : นายมาจากฮอกไกโดใช่มะ? เล่นเบสบอลในที่ ๆ สุดยอดไปเลยนี่ เห็นรุ่นพี่คุราโมจิบอกว่าเพราะว่าไม่ม

ตาข่ายกันถ้าลูกลอยไปถึงเอาท์ฟิลด์แล้วก็จะกลิ้งไปเรื่อย ๆ ไม่มีหยุดเลย!

ฟุรุยะ : …มีสนามให้เล่นอยู่แล้วน่า

เอย์จุน : แล้วก็เพนกวิน! เห็นว่าลอยตามน้ำแข็งมาใช่ม้า!?

ฟุรุยะ : …เอ๋?

เอย์จุน : รุ่นพี่คุราโมจิก็เล่าให้ฟังอีกว่าประมาณ 70% ของพวกที่อยู่ในสวนสัตว์คือพวกที่ลอยมาแบบนี้น่ะ

ฟุรุยะ : เพนกวินเป็นสัตว์ในเขตซีกโลกใต้ต่างหาก

เอย์จุน : ฮอกไกโดเนี่ยเจ๋งเป็นบ้าเลย! สเกลใหญ่ชะมัด!

ฟุรุยะ : …เข้าใจผิดมากเกินไปแล้ว

เอย์จุน : ห้ะ? ว่าไงนะ?

ฟุรุยะ : ฉันรีบอยู่น่ะ (จะเดินหนี)

เอย์จุน : เดี๋ยวก่อนสิฟุรุยะ พูดเสียงพึมพำอย่างนั้นฉันไม่ค่อยได้ยินนะเฟ้ย เล่าเรื่องฮอกไกโดให้ฟังมากกว่านี้ทีสิ

ฟุรุยะ : โทษที ไว้หลังกินข้าวแล้วกัน

เอย์จุน : เอ๊ะ?

ฟุรุยะ : ตอนนี้หิวข้าวมากเลย ไว้กินข้าว–

เอย์จุน : พูดว่าไรนะ!?

ฟุรุยะ : ก็–

 

(เสียงท้องร้อง)

 

ฟุรุยะ : อะ

เอย์จุน : เสียงนี้มัน รุ่นพี่มาซุโกะ? (มองซ้ายมองขวา) แต่มองไปทางไหนก็ไม่เห็นแฮะ…รุ่นพี่มาซุโกะ? รุ่นพี่!!!

ฟุรุยะ : เฮ้อ…น่ารำคาญ (จะเดินหนีอีกรอบ)

เอย์จุน : ก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวก่อน!! พวกเราอยู่ชมรมเบสบอลเหมือนกันนี่ มาคุยกันให้มากกว่านี้เถอะน่า

 

(มิยูกิเดินมา)

 

มิยูกิ : นี่พวกนาย มาส่งเสียงโวยวายอะไรกันหน้าโรงอาหารเนี่ย มันรบกวนนักเรียนคนอื่นรู้ไหม

ฟุรุยะ : รุ่นพี่มิยูกิ?

เอย์จุน : ก็ฟุรุยะจะเดินหนีทั้งที่คุยกันอยู่น่ะครับ แถมเอาแต่พูดงึมงำฟังไม่ค่อยได้ยินเลยด้วย

มิยูกิ : อะไรละนั่น? ไม่ใช่ว่านายแค่โดนเกลียดเฉย ๆ หรอกเรอะ

เอย์จุน : ว่าไงนะ!! เป็นแบบนั้นหรอกเหรอ ฟุรุยะ!?

ฟุรุยะ : ….

เอย์จุน : พูดอะไรซักอย่างเซ่!! ฉันไม่สบายใจนะ!!

 

(เสียงท้องร้อง)

 

เอย์จุน : เฮือก!! เสียงรุ่นพี่มาซุโกะอีกแล้ว!?

มิยูกิ : ฟุรุยะ นายหิวข้าวอยู่เหรอ?

ฟุรุยะ : อืม (พยักหน้า)

เอย์จุน : โอ๊ะ! พยักหน้าด้วย

ฟุรุยะ : แล้วก็เพราะหิวข้าวมากไปก็เลยอยากจะรีบไปโรงอาหารเร็ว ๆ

ฟุรุยะ : อืม อืม (พยักหน้าสองที)

เอย์จุน : เข้าใจได้ไงเนี่ย!?

มิยูกิ : ก็สนทนากันอยู่ทุกวันนี่นา จับคู่แบตเตอรี่กันอยู่ด้วยมันก็แหงอยู่แล้ว

ฟุรุยะ : …แบตเตอรี่ (ท่าทางดีใจมาก)

เอย์จุน : ไม่ต้องมาทำหน้าปริ่มเลย! แล้วก็นะถ้าหิวก็บอกมาซี่!!

ฟุรุยะ : บอกไปแล้วนะ

เอย์จุน : ก็ถึงบอกไงว่าไม่ได้ยินเนี่ย!! อ้าปากให้มันกว้าง ๆ หน่อย! พูดชัด ๆ ด้วย!

ฟุรุยะ : น่ารำคาญชะมัด

มิยูกิ : เอาน่า ส่วนใหญ่ฉันก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเหมือนกันแหละนะ

ฟุรุยะ : หืม?

มิยูกิ : เปล่า ๆ ไม่มีอะไรหรอก ฟุรุยะ อย่าใส่ใจไปเลย ยิ่งกว่านั้น ถึงจะไปโรงอาหารตอนนี้ก็กินข้าวไม่ได้หรอก

ฟุรุยะ : เอ๊ะ

มิยูกิ : ยังเป็นเวลาพักของคาบสามน่ะ ถ้ายังไม่ถึงเวลาพักเที่ยงก็ยังซื้อข้าวไม่ได้ เอ้า ลองไปดูสิ

ฟุรุยะ : ชัตเตอร์ยังปิดอยู่…!

มิยูกิ : ไม่รู้หรอกเหรอ? นี่เข้าเรียนมาตั้งกี่เดือนแล้วเนี่ย

เอย์จุน : ยังไงก็ต้องยอมแพ้ก่อนละนะ อดทนจนกว่าจะถึงพักเที่ยงละกัน!

ฟุรุยะ : อีกหนึ่งชั่วโมง…ทำไงดี…

มิยูกิ : อืม นั่นสินะ เอ้า ลองจินตนาการถึงของอร่อย ๆ ดูสิ

ฟุรุยะ : ของอร่อย?

มิยูกิ : ทำอย่างนั้นแล้วอาจจะลืมความหิวก็ได้นะ อย่างเช่นพอลองใส่คำว่าฮอกไกโดต่อชื่ออาหารแล้วทุกอย่างก็จะฟังดูอร่อยขึ้นใช่ม้า

ฟุรุยะ : เอ๋?

มิยูกิ : ลองใส่คำว่าฮอกไกโดต่อคำว่าขนมปังโคร็อกเกะดูสิ

ฟุรุยะ : ขนมปังโคร็อกเกะฮอกไกโด

เอย์จุน : โห จริงด้วย ไม่ใช่แค่โคร็อกเกะธรรมดาแต่ให้ความรู้สึกถึงพรจากแผ่นดินใหญ่ทางเหนือด้วย

ฟุรุยะ : …เหรอ? ผมไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลย

มิยูกิ : มิโซะราเมงหน้าทะเล เนยและข้าวโพดฮอกไกโด!

เอย์จุน : ใส่มิโซะ เนย ข้าวโพดลงในราเมงร้อน ๆ แล้วก็มีฮอกไกโดอีก! แย่แล้ว น้ำลายจะไหลแล้ว ฮอกไกโด!! อยากลองกินแม้ซักครั้งเดียวก็ยังดี!!

ฟุรุยะ : ไม่ใช่ของกินซะหน่อย

มิยูกิ : คัสตาร์ดพุดดิ้งฮอกไกโด แล้วก็คาราอาเกะชั้นเยี่ยมฮอกไกโด

เอย์จุน : รุ่นพี่มาซุโกะกับรุ่นพี่โนริต้องดีใจแน่ ๆ โฮววววววววว

ฟุรุยะ : ทำไมถึงร้องไห้เนี่ย?

มิยูกิ : ต่อจากนั้นก็ แกงกะหรี่อินเดียฮอกไกโด!

เอย์จุน : อะไรนั่น!? อินเดียกับฮอกไกโด!?

ฟุรุยะ : ของขึ้นชื่อเป็นซุปแกงกะหรี่น่ะ

เอย์จุน : หา!? ฮอกไกโดนี่ไม่ใช่อินเดียแต่เป็นซุป? ไม่เห็นจะเข้าใจเลย!

ฟุรุยะ : ไม่ได้พูดอย่างนั้นซะหน่อย

มิยูกิ : ยังมีอีกเพียบเลยนะ เช่นปูทาราบะของฮอกไกโดไง

ฟุรุยะ : ปู!? (ท้องร้อง) อยากกิน…(มีเสียงท้องร้องดังขึ้นต่อ)

เอย์จุน : อ้ะ!? เมื่อกี๊ของฉันนี่!? เดี๋ยวสิครับรุ่นพี่มิยูกิ!! ผมเองก็หิวด้วยจนได้เนี่ย!

มิยูกิ : ฮ่า ๆๆ คิดไปเองรึเปล่า?

เอย์จุน : ไม่ใช่อยู่แล้ว! อ้ะ! หรือว่า…จงใจพูดเพื่อให้หิว!?

ฟุรุยะ : ทนไม่ไหวแล้ว…

 

(เสียงออด)

 

มิยูกิ : อ้ะถึงเวลาแล้ว ไว้เจอกันนะพวกนาย อีกหนึ่งชั่วโมงสู้เข้าล่า~ (เผ่น)

เอย์จุน : เดี๋ยวก๊อนนนนนน!! มิยูกิ คาสุย้า!!!!

ฟุรุยะ : อา…อยากกินคานิทามะจัง…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s