Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล GO MY WAY (Kuramochi Youichi’s character song) [Part 1]

พึ่งได้ฟัง…orzll ยังหาไฟล์ไม่ได้เลยค่ะ ดีที่มีคนกรุณาอัพไว้ให้ฟัง

รอบนี้คุราโมจิแพ้แฮะ…

 

แปลจาก Original Drama CD [Part 1] จากซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของคุราโมจิค่ะ

เนื้อหาทั้งหมดฟังแล้วจับใจความเอาเอง (หาสคริปไม่ได้) ดังนั้นหากมีจุดผิดต้องขออภัยด้วยค่ะ และถ้ามีจุดผิดช่วยบอกด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูงมากค่ะ


คุราโมจิ : ยังไงก็เป็นโนริทามะเรอะเนี่ย…

มาซุโกะ : ฉันก็ทิ้งโอคากะไปไม่ลงเหมือนกัน…

คุราโมจิ : แต่ว่าถ้าเป็นช่วงนี้โนริทามะก็เข้าที่สุดแล้วสินะครับ…

มาซุโกะ : อืม…ถ้าเพื่อให้กินพุดดิ้งหลังกินข้าวได้อร่อยมากขึ้นก็อยากให้เก็บโอคากะไว้เหมือนกันนะ…

คุราโมจิ : ไม่รู้จะเอาไงดีนะครับเนี่ย…

 

(เอย์จุนเข้ามาในห้อง)

 

เอย์จุน : ฮ่า~ น้ำอุ่นกำลังดีเลย (ปิดประตู) เอ๊ะ…ทำไมทั้งสองคนทำหน้าเคร่งเครียดแบบนั้นล่ะครับ?

มาซุโกะ : โอ้ว~ ซาวามูระจัง มาได้จังหวะพอดี

คุราโมจิ : นี่คุณมาซุโกะ เพิ่มไอ้บ้านี่เข้าไปเดี๋ยวก็ยุ่งยากขึ้นอีกหรอกครับ

เอย์จุน : ไอ้บ้านี่มันอะไรกันหา!!?

คุราโมจิ : ก็เพราะว่าบ้าก็เลยเรียกว่าไอ้บ้าแค่นั้นไง อ้ะ พูดไม่สุภาพอีกละ

เอย์จุน : อึก

มาซุโกะ : ซาวามูระจัง ตอนนี้อากาศร้อนขึ้นแล้วก็ใกล้ถึงฤดูสูญเสียความอยากอาหารแล้ว ก็เลยคุยกันเกี่ยวกับของกินกับข้าวในโรงอาหารของหอพักแล้วกะจะเอาไปเสนอขอกับคุณเรียวโกะซะหน่อยน่ะ

เอย์จุน : ของกินกับข้าว?

คุราโมจิ : อย่างพวกผงโรยข้าวที่กินกับข้าวสวยไง

เอย์จุน : ผมขอเสนอไข่ดิบ!

คุราโมจิ : ไอ้นั่นมีอยู่แล้วนี่

เอย์จุน : งั้น…โนริทามะ?

คุราโมจิ : นั่นฉันเขียนไปแล้ว

เอย์จุน : นัตโตล่ะ?

คุราโมจิ : ไอ้นั่นนายกินได้รึไง?

มาซุโกะ : คนคันไซไม่ค่อยถูกกับนัตโตนี่นา

คุราโมจิ : ของแบบที่ไหนก็มีนั่นมีอยู่แล้วน่า ทางนี้เลยกะจะขออะไรที่มันแปลก ๆ สักครั้งนึงดูน่ะสิ

เอย์จุน : ของแปลก ๆ…? อ้ะ! ทงบุริละเป็นไงครับ!?

คุราโมจิ : ทงบุริ? อะไรละนั่น?

เอย์จุน : เป็นรุ่นพี่แท้ ๆ ไหงไม่รู้ได้ล่ะครับ~?

คุราโมจิ : เงียบเลยน่าพูดออกมาได้นะ!! (อัด)

เอย์จุน : (โวยวาย) รุ่นพี่มาซุโกะ! ช่วยด้วย!

มาซุโกะ : ทงบุรินี่ไอ้นั่นสินะ คาเวียร์แห่งท้องทุ่ง

คุราโมจิ : คาเวียร์?

เอย์จุน : ใช่ ๆ ไอ้นั่นแหละครับ ผลของหญ้าไม้กวาดน่ะ!

คุราโมจิ : (ปล่อย) ไม่เคยได้ยินเลยแฮะ…

เอย์จุน : งั้น…ลูกก่อ! (ตรงนี้ไม่ค่อยมั่นใจค่ะ)

มาซุโกะ : นึกของดีออกมาเลยนะ ซาวามูระจัง ถ้าเป็นไอ้นั่นความรู้สึกกรุบ ๆ เวลาเคี้ยวอาจจะดีก็ได้

คุราโมจิ : แต่ว่าไอ้นั่นจะไม่ติดฟันหรอกเหรอครับ?

มาซุโกะ: อ่า…จะว่าไปก็ติดอยู่หรอก

คุราโมจิ : ยังรู้สึกว่าเป็นของทั่วไปอยู่เลยนะครับเนี่ย…

เอย์จุน : งั้นก็ต้องไอ้นั่น ที่แถวบ้านผมมีคนกินเยอะอยู่นะครับ…ให้โปรตีนสูงแต่ไขมันต่ำ ดีมากเลยนะครับ

มาซุโกะ : ถ้าโปรตีนสูงไขมันต่ำ มิยาอุจิคงดีใจน่าดู

คุราโมจิ : เป็นของกินกับข้าวที่ทำให้ต้องพูดว่าเอามาเลยสิงั้นเหรอ…แล้วมันคืออะไรน่ะ?

เอย์จุน : ตั๊กแตนครับ!

 

(เอย์จุนโดนอัดอีกรอบ)

 

เอย์จุน : ดะดะดะดะเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวอะไรกันละครับ!?

คุราโมจิ : แมลงเรอะไง!

เอย์จุน : ในทีวีบอกว่าเปี่ยมสารอาหารเลยนี่ครับ!

มาซุโกะ : ขอโทษนะซาวามูระจัง แต่ฉันคิดว่าทุกคนคงเหลือไว้น่ะ…

เอย์จุน : งั้นตัวอ่อนผึ้ง!

คุราโมจิ : ฮัดช่า! (อัด)

เอย์จุน : จ๊ากจ๊ากจ๊าก!!!

คุราโมจิ : นั่นมันก็เหมือนกันนี่!!

เอย์จุน : ตัวอ่อนผึ้งกินนมผึ้งด้วย ก็เลยมีโปรตีน น้ำตาลฟรุกโตส กลูโคส ไขมัน วิตามิน แถมยังมีแร่ธาตุด้วย มีสารอาหารสมบูรณ์เลยนะครับ!

คุราโมจิ : นายนี่มันรู้แต่ความรู้ไร้ประโยชน์จริง ๆ สินะ

เอย์จุน : ขอบพระคุณมากครับ!

คุราโมจิ : ไม่ได้ชมเฟ้ย

มาซุโกะ : ซาวามูระจัง ช่วยเสนออะไรที่ทุกคนกินได้หน่อยสิ

เอย์จุน : ฮึ่ม เข้าใจแล้วครับ! ซาวามูระ เอย์จุน แม้จะต้องทุ่มเททั้งตัวและจิตใจมากแค่ไหนก็ตาม…!

มาซุโกะ : เอ่อ…ไม่ต้องทุ่มเทขนาดนั้นก็ได้

คุราโมจิ : แต่ว่ายังไงก็กลายเป็นของเดิม ๆ อยู่ดีน่ะสิครับเนี่ย

มาซุโกะ : โนริทามะ โอคากะ ไข่ปลาค็อดย่าง ที่เหลือก็ประมาณหัวไชเท้าขูดไม่ก็สาหร่ายปรุงรสเหรอ…

คุราโมจิ : อย่างกับไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยนะครับ

มาซุโกะ : เอาน่า ที่ว่าของเดิม ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะผิดเป้าหมายหรอกนะ

เอย์จุน : จริงสิ ไอ้นั่นไง!!

คุราโมจิ : หา เสียงดังจริงนาย

เอย์จุน : มีของกินกับข้าวที่หากใส่ไอ้นี่ไปบนข้าวสวยแล้วจะกินได้เยอะขึ้นในหน้าร้อนสุดร้อนด้วยครับ!

คุราโมจิ : ไม่ใช่แมลงนะเฮ้ย

เอย์จุน : ไม่ใช่ครับ!

มาซุโกะ : ไข่หอยเม่นหรือไข่แซลม่อนก็คงไม่ไหวหรอกนะ

เอย์จุน : เปล่าเลยครับ ซาวามูระ เอย์จุนคนนี้ ขอเสนอโดยคิดถึงเรื่องงบประมาณเป็นอย่างดีมาแล้วครับ!

คุราโมจิ : ย้าฮ่า! มั่นใจน่าดูเลยนะ

มาซุโกะ : แล้วนั่นคืออะไรเหรอ ซาวามูระจัง

เอย์จุน : มีหลักฐานดีกว่าทฤษฎี! ยังไงต้องทดลองจริง! กรุณารอสักครู่ครับ!

 

(เอย์จุนวิ่งออกจากห้อง)

 

คุราโมจิ : อะไรละนั่น วิ่งออกไปเฉยเลย…

มาซุโกะ : อืม พูดว่ามีหลักฐานดีกว่าทฤษฎีก็แสดงว่าจะเอาข้าวกับสิ่งนั้นมาที่นี่สินะ?

คุราโมจิ : ถ้าอย่างนั้น…ก็หมายความว่ามีที่นี่สิครับ

เอย์จุน : แฮ่ก ๆๆ…(วิ่งกลับมา) ขอโทษที่ทำให้รอครับ!! ไปขอให้คุณเรียวโกะเตรียมมาให้แล้วครับ!!

คุราโมจิ : เอาข้าวเปล่ากลับมาเรอะ

เอย์จุน : ใช่แล้วครับ!! ใส่ไอ้นี่ลงไปในข้าวไง!! (โชว์ของที่เอามา)

มาซุโกะ : นะ…นมวัว!?

คุราโมจิ : เป็นไปไม่ได้!!

เอย์จุน : ไม่เลย ๆ ไปได้สวยกว่าที่คิดเลยนะครับ!!

คุราโมจิ : ห้ะ…จริงเรอะ…

มาซุโกะ : ถ้าพูดถึงซอสขาวของกราแตงแล้วก็มีนมเป็นเครื่องปรุงหลักด้วยนี่นะ พอคิดอย่างนั้นแล้วก็ไม่น่าจะกินไม่ได้…

เอย์จุน : เชิญครับ!!

มาซุโกะ : ฉันเหรอ?

เอย์จุน : ครับ! ถ้าเป็นรุ่นพี่มาซุโกะต้องกินจนเกลี้ยงถ้วยในพริบตาเดียวได้แน่!

มาซุโกะ : อึก…อืม…

คุราโมจิ : (กระซิบ) คุณมาซุโกะ ๆ ตอนนี้จะโกรธก็ได้นะครับ…

มาซุโกะ : ไม่ละ จะลองกินดู…

 

(มาซุโกะลองกิน)

 

มาซุโกะ : หืม!?

คุราโมจิ : (กระซิบ) เป็นไงบ้างครับ?

มาซุโกะ : (กินเร็วขึ้น) นี่มัน…ช่าง…

คุราโมจิ : …เอ๊ะ?

มาซุโกะ : (กินเร็วมากจนหมด) ฮ่า~…อร่อยเกินคาดซะอีก

คุราโมจิ : ไม่จริงน่า!?

เอย์จุน : เฮะเฮ้~ อร่อยใช่ไหมครับ? นมเย็น ๆ กับข้าวเย็น ๆ นี่เข้ากันได้ดีเกินคาดซะอีกนะครับ

คุราโมจิ : เอ่อ…สารอาหารก็สูงด้วย…ถ้าลบภาพลักษณ์เวลาเห็นครั้งแรกได้ก็ใช่ว่าจะกินไม่ได้สินะ…

เอย์จุน : งั้นลองไปอย่างต่อไปกัน!!

คุราโมจิ : ยังมีอีกรึไง

เอย์จุน : ต่อไปคือไอ้นี่ครับ!! (หยิบบางอย่างออกมา)

คุราโมจิ : หาาา!?

เอย์จุน : ตกใจอะไรกันครับ พุดดิ้งที่รุ่นพี่มาซุโกะชอบไง

คุราโมจิ : หนอย!! (อัด)

เอย์จุน : (โวยวาย) อะอะอะไรกันอีกละหา!?

คุราโมจิ : พุดดิ้งมันของหวานไม่ใช่เรอะ!! ไม่ใช่ของกินกับข้าวซะหน่อย!!

เอย์จุน : เรื่องแบบนั้นใครเป็นคนกำหนดกันครับ!! มีเขียนในกฎหมายญี่ปุ่นด้วยหรือไงครับ!!

คุราโมจิ : เขียนในสมุดพกนักเรียนโรงเรียนเซย์โดไง!!

เอย์จุน : ไม่จริ๊ง!?

มาซุโกะ : พุดดิ้ง…เหรอ…

คุราโมจิ : …หา?

 

(มาซุโกะเอาพุดดิ้งราดข้าว)

 

คุราโมจิ : อะ…คะ…คุณมาซุโกะ…? ทำไมเทพุดดิ้งลงบนข้าวละคร้าบ!?

มาซุโกะ : ทานแล้วนะครับ (กิน)

คุราโมจิ : กินไปจนด้ายยยยยยยย!!!! (ช็อก)

มาซุโกะ : (อุทาน) อุกะ!!คุราโมจิ : คุณมาซุโกะ!? เป็นอะไรเปล่าครับ!?

มาซุโกะ : อร่อย…

คุราโมจิ : ห้ะ!?

มาซุโกะ : อันนี้…ไปได้สวยเกินคาดเลย

เอย์จุน : ใช่ไหมล่าใช่ไหมล่า~ ก็เพราะพุดดิ้งทำมาจากไข่และนม ไข่นี่แหงอยู่แล้ว ส่วนนมก็เข้ากับข้าวด้วย แม้จะเป็นพุดดิ้งแต่ก็ไม่มีทางไม่เข้ากันกับข้าวได้หรอกครับ!

คุราโมจิ : …อย่างนี้นี่เอง

มาซุโกะ : ต้องมองใหม่แล้วละ ซาวามูระจัง

เอย์จุน : งั้นเหรอครับ~?

คุราโมจิ : โห…กลายเป็นตัวเลือกที่ดีเกินคาดเลยนี่…

เอย์จุน : ย้าฮะฮ่า!! งั้นรุ่นพี่คุราโมจิก็ลองบ้างสิครับ!!

คุราโมจิ : ได้เลย! เอาละ จะเป็นไงกันนะ (กินบ้าง)…หืม!?

เอย์จุน : เป็นไงบ้างครับ?

คุราโมจิ : (แหวะออก)…ห่วยแตก…ทั้งสองคนมีลิ้นแบบไหนกันแน่เนี่ย!!? (เห็นชามของมาซุโกะ) โอ๊ะ เดี๋ยวสิคุณมาซุโกะ กินแต่ส่วนพุดดิ้งนี่นา!!

มาซุโกะ : พุดดิ้งน่ะกินแต่พุดดิ้งอย่างเดียวอร่อยกว่านี่นะ

คุราโมจิ : อึ๊ก…กินไปเต็ม ๆ เลย….

เอย์จุน : รับเพิ่มไหมครับ?

คุราโมจิ : ไม่เอาเฟ้ยยยยย!!! (อัด)

เอย์จุน : จ๊าก!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s