Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล Oikaze ni Tsugu (Kominato Ryousuke’s character song) [Part 1]

กำลังบ่น ๆ ว่าหาไม่เจอ มีคนส่งลิงก์มาให้ด้วย~ (แต่ก็ยังไม่ได้ฟังตัวเพลงเลย…)

เรียวซังอ่านหนังสือเยอะจริง ๆ ค่ะ แถมที่อ่านแต่ละเล่มก็นะ…

 

แปลจาก Original Drama CD ในซิงเกิ้ลคาแรกเตอร์ซองของเรียวซังค่ะ

เนื่องจากฟังจับใจความเองทั้งหมด (หาสคริปไม่ได้) ดังนั้นหากแปลผิดต้องขออภัยนะคะ แล้วถ้าช่วยบอกจุดที่แปลผิดให้จะเป็นพระคุณมากค่ะ (- -)(_ _)


เรียวสุเกะ : อ้ะ คุราโมจิ

คุราโมจิ : โอ้ คุณเรียว

เรียวสุเกะ : แปลกดีนะที่นายอยู่ในห้องสมุดน่ะ

คุราโมจิ : ก็นั่นสินะครับ ไม่ใช่อิมเมจผมเลยใช่ไหมล่ะ เผอิญได้การบ้านภาษาอังกฤษมาเลยมายืมนวนิยายภาษาอังกฤษน่ะครับ

เรียวสุเกะ : อ๋อ วิชาของเรย์จัง

คุราโมจิ : บอกว่าอ่านนวนิยายภาษาอังกฤษอะไรก็ได้แล้วให้แปลมาสามหน้าน่ะครับ บอกไปแล้วว่าทำไม่ไหวหรอกแต่ก็โดนยัดเยียดมาให้ทำจนได้…แต่ว่าที่นี่มีหนังสือแบบนั้นด้วยหรือเปล่านะครับ

เรียวสุเกะ : ถ้าหนังสือภาษาอังกฤษละอยู่ทางนั้น น่าจะมีอยู่ตรงหมวดหนังสือต่างประเทศน่ะ ถ้าจะแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นก็เลือกประเภทหนังสือเด็กอย่าง “อลิซท่องแดนมหัศจรรย์” ไม่ก็เรื่องสั้นอย่าง “ใบสุดท้าย” น่าจะง่ายดี แล้วก็อาจจะมีข้อความที่นักเรียนที่เคยทำหัวข้อพวกนี้แปลแล้วเขียนทิ้งไว้ในเล่มด้วยก็ได้

คุราโมจิ : เห~ รู้ละเอียดจังนะครับ

เรียวสุเกะ : ฉันมาที่นี่บ่อยน่ะ

คุราโมจิ : อ๋อ…ก็เลยมาเจอคุณที่นี่

เรียวสุเกะ : วันนี้คาบบ่ายเป็นวิชาเรียนรู้ด้วยตัวเองเลยกะว่าจะมายืมหนังสือซักหน่อยแค่นั้นเองน่ะ

คุราโมจิ : เห…แล้วจะอ่านแนวไหนเหรอครับ?

เรียวสุเกะ : ที่จริงอยากจะยืมงานของมิสุกิ ชิเงรุไม่ก็การ์ตูนแนวลึกลับของอิโต จุนจิซะหน่อยแต่ที่นี่ไม่มี…เลยสงสัยว่างานของเลิฟคราฟท์ ไคลฟ์ บาร์เกอร์ไม่ก็สตีเฟน คิงใคร ๆ ก็รู้จักเลยน่าจะมีรึเปล่า

คุราโมจิ : …เอ่อ…ใครเหรอครับนั่น? คนใหญ่โตเหรอครับ? อย่างเช่นเอดิสันหรือเฮเลน เคลเลอร์หรือลูเดสน่ะ

เรียวสุเกะ : นักเขียนนวนิยายไง แล้วคนสุดท้ายก็ไม่ใช่คนใหญ่โตด้วย

คุราโมจิ : ลูเดสเป็นคนใหญ่โตนี่ครับ! แล้วก็คาร์ลก๊อธด้วย

เรียวสุเกะ : จะยังไงก็ช่าง

คุราโมจิ : โหดจังนะครับ…

เรียวสุเกะ : อ้ะ นั่นน่ะ (หยิบออกมา) รู้จักเรื่อง “Rosemary’s Baby” ไหม กลายเป็นหนังด้วยนะ

คุราโมจิ : ไม่อะครับ…

เรียวสุเกะ : อ่านหนังสือซะบ้างสิ

คุราโมจิ : อ่านอยู่แล้วครับ อย่างพวกนิตยสารเกี่ยวกับกีฬาต่อสู้

เรียวสุเกะ : นั่นไม่ใช่หนังสือซะหน่อย เอาเถอะ ยืมเล่มที่ชอบก็แล้วกัน (เดินไปหยิบเล่มอื่น) อะ ตรงนี้สินะ…

คุราโมจิ : อะ…อ๋อ หนังสือของคนที่ชื่อเลิฟอะไรซัมติงนั่นที่พูดถึงเมื่อกี๊ใช่ไหมครับ

เรียวสุเกะ : เลิฟคราฟท์ มีชื่อเขียนตรงสันด้วยนี่

คุราโมจิ : อ้ะจริงด้วย! “รวมเรื่องของ H.P. Lovecraft”…”H.P.”?…หนังสือแข่งเกี่ยวกับแรงกายเหรอครับ?

เรียวสุเกะ : “Howard Philips Lovecraft” ชื่อธรรมดา ๆ นี่แหละ (หาหนังสือ) อืม…อ่านจนถึงเล่มสองแล้วเพราะงั้น…(หยุด)…เอ๊ะ?

คุราโมจิ : เล่มสามไม่อยู่พอดีนี่ครับ คงมีคนยืมไปแล้วมั้ง

เรียวสุเกะ : ฉันกะจะอ่านซะหน่อย…

ฮารุอิจิ : เอ๊ะ? พี่นี่?…อะรุ่นพี่คุราโมจิด้วย

 

(ฮารุอิจิเดินมาหา)

 

เรียวสุเกะ : อะ…อ๋อ ฮารุอิจิเหรอ

คุราโมจิ : น้องชายคุงก็มายืมหนังสือด้วย?

ฮารุอิจิ : ครับ พึ่งจะยืมมาเมื่อกี๊เอง

คุราโมจิ : แล้วก็เป็นแนว…ลึกลับด้วยใช่มะ?

ฮารุอิจิ : อะ…รู้ดีจริงนะครับ

คุราโมจิ : (คิด) ว่าแล้วว่าพี่น้องคู่นี้เหมือนกันอย่างกับแกะ

เรียวสุเกะ : นี่นาย…เมื่อกี๊คิดว่า “เหมือนกัน” อยู่ใช่ไหม?

คุราโมจิ : อ้ะเปล่าเลยนะครับ (คิด) ประสาทไวเป็นบ้า…

เรียวสุเกะ : อะฮารุอิจิ หนังสือนั่น ยืมอะไรมาเหรอ

ฮารุอิจิ : เอ๊ะ? อ่อนี่เหรอ (เอาให้ดู) รวมเรื่องของเลิฟคราฟท์เล่มสามน่ะ

เรียวสุเกะ : นาย…ทำไมถึงยืมเล่มนั้นเหรอ

ฮารุอิจิ : ทำไมน่ะเหรอ…ก็อยากอ่านนี่

เรียวสุเกะ : เล่มนั้น…ฉันมีแพลนจะยืมอยู่นะ

ฮารุอิจิ : เอ๊ะ พี่เหรอ? แต่ว่าถึงจะบอกว่ามีแพลนแต่ก็ไม่ได้เขียนชื่อทิ้งไว้นี่นา

เรียวสุเกะ : แต่มีชื่อฉันเขียนไว้ในบัตรห้องสมุดของเล่มสองนะ

ฮารุอิจิ : อาจจะมีเขียนไว้อยู่ก็ได้แต่มันก็ก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้วนี่ ช่วงนี้มีแต่ผมที่ยืมเซ็ตนี้อยู่คนเดียวนะ

เรียวสุเกะ : แต่ฉันอยากอ่านตอนนี้นี่นา

ฮารุอิจิ : ตอนนี้ผมเองก็อยากอ่านเหมือนกัน

คุราโมจิ : เอาน่า ๆ ทั้งสองคนใจเย็นก่อน…

เรียวสุเกะ : (จ้อง) คุราโมจิ

คุราโมจิ : ขรับ…

เรียวสุเกะ : (ถอนหายใจ) ฮารุอิจิ นายน่ะ…เป็นน้องนะ

ฮารุอิจิ : เรื่องนั้นกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกัน

เรียวสุเกะ : งั้นฉันเป็นรุ่นพี่ นาย…เป็นรุ่นน้อง

ฮารุอิจิ : ตอนนี้อยู่นอกเวลาชมรมด้วย

คุราโมจิ : (คิด) เหวอ…เวลาสองพี่น้องนี้ทะเลาะกันเป็นแบบนี้หรอกเหรอ…

ฮารุอิจิ : พี่ ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ

 

(จู่ ๆ เรียวสุเกะก็หัวเราะ)

 

เรียวสุเกะ : อุ๊บฮะ ๆๆ

ฮารุอิจิ : อะ…อะไรน่ะพี่

เรียวสุเกะ : นายนี่มันดื้อในจุดแปลก ๆ จริง ๆ ละนะ

ฮารุอิจิ : ดื้อเหรอ…

เรียวสุเกะ : เอาสิ นายยืมไปเถอะ ยังไงนี่ก็เป็นรวมเรื่องสั้นด้วย จะเริ่มอ่านตั้งแต่เล่มสี่ก็ไม่มีปัญหาด้วย

ฮารุอิจิ : พี่…ขอบคุณนะ

คุราโมจิ : (คิด) ย้าฮ่า~ คุณเรียวมีจุดที่ใจดีเหมือนกันนี่นา

เรียวสุเกะ : แลกกับ…

ฮารุอิจิ : แลกกับ?

เรียวสุเกะ : ฉันจะยืมเล่มห้าเล่มหกเล่มเจ็ดไปด้วยแล้วจะไม่คืนซักระยะหนึ่ง

ฮารุอิจิ : เรื่องแบบนั้นหยุดเถอะน่า!

เรียวสุเกะ : ฮะ ๆ ลนลานอะไรกัน

ฮารุอิจิ : งั้นผมก็อ่านเล่มต่อไม่ได้น่ะสิ

เรียวสุเกะ : ฉันเองก็อ่านเล่มต่อไม่ได้เหมือนกันนะ

ฮารุอิจิ : ฮึ่ม…งั้นก็ยืมไปก่อนเลยแล้วกัน! (ส่งให้) แต่ต้องคืนทันทีเลยนะ

เรียวสุเกะ : หืม? ไหงโกรธขึ้นมาซะล่ะ?

ฮารุอิจิ : เปล่าซะหน่อย!

เรียวสุเกะ : พอเป็นแบบนั้นก็ฉุนจนหน้าแดง ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะ

ฮารุอิจิ : ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!

เรียวสุเกะ : ล้อเล่นน่า เอาไปสิ เดี๋ยวฉันไปอ่านเรื่องอื่นเอง (คืนให้)

ฮารุอิจิ : ฮึ่ม พี่เนี่ยก็

คุราโมจิ : (คิด) คุณเรียวเนี่ยเป็นคนใจดีมากแท้ ๆ แต่ไม่ยอมพูดอะไรจากใจจริงเลยน้า

เรียวสุเกะ : คุราโมจิ

คุราโมจิ : ครับ?

เรียวสุเกะ : เมื่อกี๊นายคิดว่า “คุณเรียวเนี่ยเป็นคนใจดีมากแท้ ๆ แต่ไม่ยอมพูดอะไรจากใจจริงเลยน้า” อยู่ใช่ไหม?

คุราโมจิ : เหยย!!

เรียวสุเกะ : เอ้า ถ้าไม่รีบไปยืมหนังสือเดี๋ยวเวลาพักเที่ยงก็หมดก่อนหรอก

คุราโมจิ : แย่แล้ว! การบ้านของเรย์จัง! (วิ่งออกไป)

เรียวสุเกะ : อย่าวิ่งในห้องสมุดสิ

คุราโมจิ : อ้ะ คร้าบ!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s