Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล BLUE WINDING ROAD

เพิ่งรู้ว่าเอย์จุนทำโซบะเป็นด้วย…

ความติ่ง(?)เรื่องโซบะของคาเนมารุก็ไม่รองใครจริง ๆ  วิญญาณโซมะเข้าสิงหรือไงนะ…

แปลจาก Original Drama CD ในซิงเกิ้ล BLUE WINDING ROAD ค่ะ

เนื่องจากฟังจับใจความเองทั้งหมด  ดังนั้นหากมีจุดผิดก็ต้องขออภัย  และรบกวนช่วยบอกจุดผิดให้ทีค่ะ

หมายเหตุ  : ชื่อร้านโซบะในที่นี้มีอยู่จริงหมด  แต่ขอไม่แปะรายละเอียดละกันนะคะ  อยากรู้ว่าเป็นไงลองหาเองแล้วกัน  (ไม่เคยกินและไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเหมือนกันค่ะ  ขอสารภาพ orzll)

หมายเหตุ 2 : คำอธิบายวิธีทำโซบะออกจะเข้าใจยากไปหน่อย  ดูรูปจากที่นี่ประกอบไปละกันนะคะ


(เอย์จุนฝึกหวดไม้อยู่)

 

เอย์จุน : ฮึดโช่!!  ฮึดโช่!!

ฮารุอิจิ : (เดินมาเจอ)  เอ๊ะ?

เอย์จุน : โย่!  ฮารุจจิ…ฮึดโช่!!

ฮารุอิจิ : เอย์จุนคุง  ตั้งใจน่าดูเลยนะ

เอย์จุน : อื้อ  ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องฝึกตีลูกไว้บ้างละนะ

ฮารุอิจิ : เบสบอลม.ปลายก็มีทีมที่พิชเชอร์ตีลูกเป็นหลักเยอะเหมือนกันนี่นา

เอย์จุน : ช่าย

ฮารุอิจิ : ฟุรุยะก็ตีลูกเก่ง  เอย์จุนคุงก็เป็นแค่จ้าวแห่งบันท์อย่างเดียวไม่ได้ละเนอะ

เอย์จุน : ยะ…ยังกัดเจ็บไม่เปลี่ยนเลยนะเนี่ย  ฮารุจจิ  ยิ่งเหมือนคุณพี่ชายหนักกว่าเก่าอีก

ฮารุอิจิ : อะ…งั้นเหรอ…

เอย์จุน : ก็เคยบอกไปแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องน่าดีใจซะหน่อย!!

ฮารุอิจิ : งั้นผมก็…

เอย์จุน : เวลาฝึกหวดไม้  ฮารุจจิก็ใช้แบบทำจากไม้เหมือนกันเหรอ

ฮารุอิจิ : เอ๊ะ?…อื้ม  ใช่แล้วล่ะ  ฝึกด้วยไม้แบบเดียวกันกับตอนแข่งจริงจะดีกว่านะ

เอย์จุน : เอ้อ  จะว่าไปก็ใช่

ฮารุอิจิ : บางครั้งก็ใช้แบบเพิ่มน้ำหนักฝึกเหมือนกันน่ะ

เอย์จุน : ไม้เบสบอลแบบทำจากไม้ต่างจากแบบเหล็กเยอะน่าดูเลยเหรอ

ฮารุอิจิ : ที่ต่างกันมากที่สุดคือจุดกระทบลูกแคบละมั้ง

เอย์จุน : จุดกระทบลูก?

ฮารุอิจิ : มันจะต่างจากไม้แบบเหล็กที่ไม่ว่าลูกโดนตรงไหนก็จะพุ่งไปไกลอยู่เสมอตรงที่ถ้าไม่ตีโดนกลางไม้ก็จะไปไม่แรงน่ะสิ

เอย์จุน : ฮารุจจิจงใจใช้แบบยากเหรอเนี่ย

ฮารุอิจิ : ทำแบบนั้นแล้วน่าจะพัฒนาฝีมือด้านตีลูกได้ดีกว่าน่ะ  แล้วก็ไม้แบบนี้จะต่างจากแบบเหล็กตรงที่มีความยืดหยุ่นมากกว่า  ถ้าตีโดนจัง ๆ ลูกก็จะพุ่งได้เร็วและคมกว่าด้วยนะ

เอย์จุน : โห…

ฮารุอิจิ : แต่ก็มีจุดอ่อนตรงที่…เปลืองเงินละนะ  ไม้มันหักได้ไม่เหมือนแบบเหล็กน่ะ

เอย์จุน : อื้ม ๆ…

 

(คาเนมารุตะโกนมา)

 

คาเนมารุ : เฮ้  ซาวามูระ  โคมินาโตะ  มาทางนี้หน่อย

เอย์จุน : คาเนมารุ?

โทโจ : มีอะไรดี ๆ ให้ดูด้วย!

ฮารุอิจิ : โทโจคุงด้วย?

 

(ทั้งสองคนเดินไปหา)

 

เอย์จุน : โห…ฟุรุยะ  ไอ้กล่องใหญ่ ๆ นี่มันอะไรอะ

ฟุรุยะ : ของจากทางบ้าน  เพิ่งมาจากฮอกไกโดน่ะ

ฮารุอิจิ : ว้าว…

คาเนมารุ : ดูนี่สิ  มีทั้งข้าวโพด  มันฝรั่ง  หน่อไม้ฝรั่ง  น่ากินชะมัด

ฮารุอิจิ : ได้มาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ

ฟุรุยะ : ในจดหมายเขียนว่าให้แม่ครัวที่หอทำให้กินน่ะ

เอย์จุน : โห  พวกอาหารกระป๋องกับอาหารแพ็คก็เพียบ!!  ปลาแซลม่อน  ปู  หอยเม่น  ไข่ปลาปรุงรสโชยุ!!

โทโจ : ยอดไปเลย  สมกับเป็นฮอกไกโด

คาเนมารุ : ฮะฮะ  เหมือนกล่องสมบัติเลยเนอะ

ฮารุอิจิ : กล่องนี้คงหนักน่าดูเลยนะเนี่ย

คาเนมารุ : ใช่แล้ว  เลยช่วยขนมาเปิดตรงนี้ด้วยกันสามคนไง

ฮารุอิจิ : พวกผมกินด้วยได้เหรอ

ฟุรุยะ : อืม  จดหมายเขียนไว้ว่าให้แบ่งกันกินกับทุกคนน่ะ

เอย์จุน : พรจากท้องทะเลและผืนดินฮอกไกโดเหรอเนี่ย~  อยากให้ถึงมื้อเย็นไว ๆ แล้วสิ!!

คาเนมารุ : …เอ๊ะ  จะว่าไปซาวามูระ

เอย์จุน : หือ?

คาเนมารุ : มีของส่งมาถึงนายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

เอย์จุน : อะ  อือ…

คาเนมารุ : แปลว่าที่บ้านก็ส่งของมาให้เหมือนกันละสิ

เอย์จุน : อะ…เอ้อ…ก็ใช่นะ…

โทโจ : ซาวามูระก็ด้วย?

ฮารุอิจิ : เอ๋…

คาเนมารุ : ในนั้นมีของอร่อย ๆ อยู่บ้างปะ

เอย์จุน : จะว่ามีไหมก็…มี…อยู่หรอก…

โทโจ : อะไรเหรอ

เอย์จุน : เอ้อ…ของฉันไม่ใช่ของหรูอะไรหรอก…

คาเนมารุ : พูดแบบนั้นแปลว่ากะจะอมไว้คนเดียวละเซ่

ฟุรุยะ : ขี้โกง

เอย์จุน : ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย

ฮารุอิจิ : ไม่ได้มีเยอะถึงขนาดแบ่งทุกคนได้…เหรอ

เอย์จุน : เปล่า…ได้มาเยอะอยู่น่ะ

คาเนมารุ : งั้นก็ไม่เห็นเป็นไรเลย  ได้อะไรมาเนี่ย

เอย์จุน : เอ่อ…คือ…โซบะน่ะ…

โทโจ : โซบะ?

ฮารุอิจิ : โซบะ?

เอย์จุน : อือ…

ฟุรุยะ : โซบะ…อยากลองกินจัง

ฮารุอิจิ : อ๋อ  บ้านเกิดเอย์จุนเป็นต้นกำเนิดโซบะชื่อดังนี่นา

ฟุรุยะ : ซารุโซบะ…

คาเนมารุ : ดีเลยนี่นา!!  ฉันออกจะจู้จี้เรื่องโซบะอยู่นะ

ฮารุอิจิ : คาเนมารุคุง?

คาเนมารุ : ก็ฉันเกิดและเติบโตที่โตเกียวไง  เด็กเอโดะดังเรื่องกินโซบะอยู่แล้ว

เอย์จุน : งะ…งั้นเหรอ

โทโจ : จะว่าไปโตเกียวก็มีร้านโซบะอร่อย ๆ อยู่หลายร้านนี่นา

คาเนมารุ : ใช่แล้ว  โตเกียวมีร้านดัง ๆ อย่างเช่นสามเทพยาบุโซบะมาเปิดร้านอยู่ตั้งแต่สมัยเอโดะแล้ว

ฟุรุยะ : สามเทพ…ยาบุโซบะ?

คาเนมารุ : ใช่แล้ว  คันดะยาบุโซบะ  อาซากุสะนามิคิ  แล้วก็อิเคะโนะฮาตะ  สามร้านนี้ถูกเรียกว่าสามเทพโซบะไงขอรับกระผม!

ฮารุอิจิ : สำเนียงการพูดของคาเนมารุดูแหม่ง ๆ ไปแฮะ…

เอย์จุน : คาเนมารุ…เชี่ยวชาญจัง

คาเนมารุ : เหรอ  ถ้าอยู่โตเกียวไม่ว่าใครก็ต้องรู้สิ

เอย์จุน : ยะ…อย่างงั้นเหรอ

ฮารุอิจิ : เอ่อ  ไม่น่าจะใช่นะ…

คาเนมารุ : ถ้าพูดเรื่องชื่อแล้ว  ก็มีร้านโซบะชื่อซุนาบะอยู่ทั่วไปเหมือนกันใช่มะ

โทโจ : อ๋อ  ใช่ ๆ

คาเนมารุ : ร้านนี้ได้ชื่อมาจากตอนสร้างปราสาทโอซาก้า  เพราะเปิดร้านตรงลานทรายที่เป็นที่ก่อสร้างน่ะ

เอย์จุน : โอซาก้า?

ฮารุอิจิ : ไม่ใช่เอโดะเหรอ

คาเนมารุ : หลังจากนั้นก็มาเปิดร้านที่เอโดะด้วย  ก่อนจะขยายสาขาไปทั่วประเทศไง

ฮารุอิจิ : แล้วก็…มีร้านชื่อซาราชินะอยู่เยอะเหมือนกันนะ

เอย์จุน : โอ๊ะ  ร้านนี้ฉันเคยได้ยินมาจากปู่  เห็นว่าหมายถึงโซบะสีขาวหรือไงเนี่ยแหละ

คาเนมารุ : อ้าว  ก็รู้ดีเลยนี่นา  ซาราชินะหมายถึงโซบะขั้นสูงที่ใช้เฉพาะส่วนแกนกลางผลโซบะทำเลยได้แป้งโซบะสีขาวน่ะ  ในอดีตได้ขึ้นถวายโชกุนด้วย

โทโจ : เชี่ยวชาญเรื่องนี้จังนะ  ชินจิ

คาเนมารุ : แต่ฉันก็ยังแนะนำยาบุโซบะอยู่ดี (โซบะที่เวลาทำแป้งจะบดผลไปทั้งเปลือก  เป็นโซบะแบบที่เห็นได้ทั่วไป)

ฟุรุยะ : ยาบุโซบะ…อร่อยเหรอ

คาเนมารุ : แหงอยู่แล้ว  จุ่มเส้นโซบะลงน้ำซอสโซบะเข้ม ๆ หน่อยนึงคือวิธีกินแบบแพร่หลายทั่วไปละนะ

โทโจ : เห…

ฟุรุยะ : จุ่มนิดเดียว…ในน้ำซอสเข้ม ๆ…

คาเนมารุ : หลัง ๆ มีหลายร้านเติมวาซาบิลงไปด้วยเหมือนกัน  แต่สำหรับฉันแล้วแบบนั้นมันไม่ใช่หรอก

เอย์จุน : ทำไมอะ  มันใส่มาในจานตลอดนี่นา

คาเนมารุ : นั่นน่ะมีที่มาจากตอนฮิตกินเม็ดแป้งทอดกับโซบะหรืออุด้ง  เขาจะใส่วาซาบิลงไปเพื่อกลบรสน้ำมันของทอดไง

ฮารุอิจิ : แบบนี้เองเหรอเนี่ย

คาเนมารุ : ของแบบนั้นไม่จำเป็นกับซารุโซบะซะหน่อย  แล้วถ้าใส่วาซาบิไปก็ดื่มน้ำโซบะหลังกินเสร็จไม่อร่อยสิ  แต่ก็แล้วแต่คนละนะ

ฟุรุยะ : น้ำโซบะ…

คาเนมารุ : ปกติเขาจะดื่มน้ำโซบะจากการต้มเส้นหลังกินเสร็จน่ะนะ  จะดื่มเปล่า ๆ ก็อร่อย  แล้วร่างกายหลังกินเส้นโซบะเย็น ๆ ก็อุ่นขึ้นด้วย

เอย์จุน : น้ำโซบะอร่อยเนอะ~

ฮารุอิจิ : เห…โซบะเองก็ล้ำลึกเหมือนกันนะเนี่ย

คาเนมารุ : แล้วซาวามูระได้โซบะแบบไหนมาจากบ้านล่ะ

เอย์จุน : เอ่อ…คือว่ามัน…บอกไปว่าโซบะก็จริง…แต่เป็นแป้งโซบะน่ะ…

คาเนมารุ : หา!?

โทโจ : แป้งโซบะ?

ฮารุอิจิ : แป้งโซบะที่ว่านี่…คือแป้งที่เอาไว้นวดทำเส้นโซบะเหรอ

เอย์จุน : แถวบ้านฉันมีบ้านที่ทำโซบะด้วย  เขาแบ่งมาให้ทุกปีน่ะ

ฟุรุยะ : แต่ว่า  แป้งโซบะ…

โทโจ : แบบนี้ก็ยังกินไม่ได้สิ

เอย์จุน : อืม  ตอนอยู่ที่บ้านปู่ฉันจะเป็นคนนวด  แต่ฉันก็ช่วยด้วยน่ะ

โทโจ : งั้นนายก็ทำโซบะจากแป้งเป็นเหรอ

ฮารุอิจิ : เอย์จุนคุงเนี่ยนะ?

เอย์จุน : ไม่ได้ยากขนาดนั้นหน่อย

คาเนมารุ : เฮ้ย  ยากสิ  ปกติเด็กม.ปลายไม่ทำกันหรอก

เอย์จุน : คนที่บ้านเกิดฉันเขาทำกันทุกคนแหละ

ฟุรุยะ : ทำโซบะเอง…

โทโจ : ทำไงเหรอ

เอย์จุน : อืม…นั่นสินะ

(เอย์จุนเริ่มลงมือทำ)

เอย์จุน : แถวนี้มีมันภูเขาไหมหว่า…

ฟุรุยะ : มันภูเขา?

เอย์จุน : จะใช้แป้งโซบะอย่างเดียวก็ได้  แต่ก็ต้องมีตัวเชื่อมให้แป้งติดกันด้วย  ปกติจะใช้แป้งสาลี  แต่ถ้าใส่มันภูเขาลงไปก็จะอร่อยขึ้นนะ

ฟุรุยะ : มันภูเขา…

คาเนมารุ : มันภูเขาเป็นของหายากแล้วก็แพงด้วย  แถวนี้ไม่มีหรอกน่า

เอย์จุน : ถ้าเป็นแถวบ้านก็ขุดเอาจากภูเขาหลังหมู่บ้านได้…แต่ตรงสนามคงไม่มีขึ้นสินะ

ฮารุอิจิ : ไม่มีหรอก…

เอย์จุน : งั้นก็ใช้แป้งสาลีเป็นตัวเชื่อม…ก่อนอื่นก็ผสมแป้งโซบะกับแป้งสาลีแล้วร่อนให้เข้ากัน

คาเนมารุ : อ๋อ

เอย์จุน : ต่อจากนั้นก็เทน้ำใส่  รินไปทั่ว ๆ ให้เท่า ๆ กัน  ห้ามใส่มากไปหรือน้อยไป

โทโจ : อื้อ ๆ

เอย์จุน : พอใส่น้ำจนทั่วแล้วก็ใช้มือผสมให้เข้ากัน…พอแป้งเข้ากันแล้วก็พับแป้งจากด้านนอกเข้าด้านในเพื่อไล่อากาศ

คาเนมารุ : ไล่อากาศ?

เอย์จุน : แบบนี้ไง  ใช้สองมือบีบแป้งเข้าหากันจนมีลักษณะเหมือนหยดน้ำนะ  พอทำแบบนี้แล้วฟองอากาศจะออกไปน่ะ

ฟุรุยะ : เห…อย่างนี้เหรอ

ฮารุอิจิ : …อ่า

เอย์จุน : แล้วก็จับแป้งกลับหัว  ใช้ฝ่ามือกดลงไปจนแบน…อ้ะ!!

คาเนมารุ : มีอะไรเรอะ

เอย์จุน : เอ่อ…เราต้องใช้ไม้นวดแป้งเวลาทำเส้นโซบะด้วยน่ะสิ

ฟุรุยะ : เอ๊ะ…ไม้แคะหู? (ภาษาญี่ปุ่นอ่านออกเสียงแบบเดียวกัน)

เอย์จุน : ไม่ใช่ที่แคะหูซะหน่อย  หมายถึงแท่งไม้ยาว ๆ เอาไว้แผ่ไม่ก็นวดแป้งน่ะ

โทโจ : แล้วทำไมเหรอ

เอย์จุน : สงสัยปู่จะลืมใส่กล่องมา…ไม่มีน่ะสิ…

คาเนมารุ : ไม้นวดแป้งเหรอ…จะหาซื้อจากแถวนี้ก็คงไม่ได้ด้วยสิ

โทโจ : มีอะไรใช้แทนได้บ้างไหม

เอย์จุน : อืม….

คาเนมารุ : ฮืม…

โทโจ : แท่งไม้…เหรอ…

(ทั้งคู่) : อ้ะ!!

ฮารุอิจิ : เอ๊ะ…อะ…ทำไมทั้งสองคนหันมามองผมล่ะ…………ไม้เบสบอลผมไม่ใช่ที่นวดแป้งนะ!!

คาเนมารุ : มันก็ใช่อะนะ…

ฮารุอิจิ : แต่จะให้ไม้ที่หักแล้ว…ก็ได้…

โทโจ : ไม้ที่…หักแล้ว?

เอย์จุน : งั้นเหรอ  งั้นก็ช่วยไม่ได้  เดี๋ยวเอาไม้เบสบอลฮารุจจิที่หักแล้วมาเหลาทำไม้นวดแป้งแล้วกัน!!

คาเนมารุ : ต้องเริ่มจากขั้นนั้นเลยเรอะ!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s