Ace of Diamond · Fiction

[DnA Fic] The Forgotten Pages – Chapter 6

เดี๋ยวเร็ว ๆ นี้จะแปะชื่อเรื่องกับรายละเอียดฟิค (พวกเรท/ชองร์) นะคะ  ประเด็นคือนึกชื่อไม่ออก

แล้วก็อ่านแล้วมีความเห็นอย่างไรรบกวนคอมเม้นท์ทีนะคะ :3  อยากอ่านมากเลยค่ะ ;___;

Edit : แก้ชื่อเรื่อง+รายละเอียดนิยายค่ะ

 

The Forgotten Pages

Rates : PG-13

Genres : Horror, Suspense

**Nonslash fanfiction**

**May contains spoilers**


ฮารุอิจินอนสลบอยู่กับพื้นในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า  เขาอยู่ในชุดนอนเหมือนคนเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเสร็จ  ใบหน้าแดงจากความร้อนจนเห็นได้แม้ในความมืด  และลมหายใจก็เริ่มรวยรินขึ้นทุกที

“โคมินาโตะ  เฮ้  โคมินาโตะ!!”  คาวาคามิยังเขย่าตัวคนสลบไม่หยุด  สีหน้าเขาซีดลงเรื่อย ๆ จากความกังวลว่าทำไมรุ่นน้องยังไม่ยอมลืมตาฟื้นสักที

“รีบพาออกไปนอกห้องก่อนเถอะ  ถ้าได้อากาศเย็น ๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้”  ชิราสุรีบออกคำสั่ง  อีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วค่อย ๆ จับแขนฮารุอิจิพาดไหล่ตัวเองแล้วประคองอีกฝ่ายเดินไปทางประตู

“ไม่ให้อภัย…”

เสียงกระซิบของใครสักคนดังข้างหูชิราสุ  พร้อมกับหางตาพลันเห็นบางอย่างแวบเข้าขอบเขตการมองเห็น

“โนริ!!”

ตึง!!

เจ้าของชื่อก้มหัวหลบอัตโนมัติทันทีที่ได้ยินเสียงร้องเตือน  อะไรบางอย่างใส่เสื้อผ้าใบหนึ่งลอยออกจากชั้นวาง  พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วหมายจะเอาหัวของเขาโดยไม่มีคำเตือนมาก่อน

“เหวอ!!”  คาวาคามิเกือบทรุดลงกับพื้นเพราะน้ำหนักของฮารุอิจิถ่วงไหล่เขาไว้  ของสิ่งนั้นพุ่งชนกำแพงของห้องเสียงดังสนั่นแล้วร่วงลงพื้น

มันคือตะกร้าสำหรับใส่เสื้อผ้าเวลาเปลี่ยนชุดอาบน้ำ

เพื่อนร่วมทางรีบขยับมาอยู่ใกล้ ๆ  หันกลับไปมองรอบตัวด้วยสายตาหวาดระแวง  “ใครน่ะ!!?”

“ไม่ให้อภัย…ไม่ให้อภัย…”

เสียงกระซิบทวีความดังขึ้น  ขณะที่ตะกร้าใบอื่น ๆ ค่อย ๆ ลอยออกมาจากชั้นวางช้า ๆ  บีบวงล้อมตัวพวกเขาเหมือนกับไม่ให้หนี

“พะ…โพลเตอร์ไกสท์!?”  คาวาคามิพึมพำเสียงสั่น

ชิราสุจ้องตะกร้าเหล่านั้นไม่วางตา  “นายรีบพาโคมินาโตะออกไปก่อนเร็ว”

“อะ…หา!?”  อีกคนอุทาน  “แล้วนายล่ะ!?”

“ฉันจะถ่วงเจ้าพวกนี้ไว้เอง”  เขาตอบโดยไม่หันกลับมามอง

“จะ…จะให้ฉันทำอย่างนั้นได้ไง!?”  คนได้ยินรีบพูดขัด  “เราต้องหนีไปด้วยกันสิ!!”

ถึงตอนนี้พวกเขาจะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่ที่แน่ ๆ คือตะกร้าลอยได้พวกนี้มีความประสงค์ร้ายต่อพวกเขาแน่นอน

“ไม่ให้อภัย..ไม่ให้อภัย…ไม่ให้อภัย…”

“เหวอ!!”  คาวาคามิรีบก้มหัวหลบอีกครั้งเมื่อตะกร้าทางด้านซ้ายของเขาพุ่งเข้าใส่  มันชนกับผนังห้องอีกด้านเต็มแรงจนร่วงไปกับพื้น  ตามด้วยตะกร้าใบทางขวาก็พุ่งตามมาติด ๆ  ชิราสุออกแรงดันตัวเขาไปทางประตู  ขณะเอี้ยวตัวหลบตะกร้าใบนั้นอย่างหวุดหวิด

“ไม่ให้อภัยไม่ให้อภัยไม่ให้อภัยไม่ให้อภัยไม่ให้อภัย!!”

“รีบไปเถอะน่าโนริ!!  นายอยากให้โคมินาโตะโดนไปด้วยเรอะ!!”

คนถูกออกคำสั่งถึงกับผงะเมื่อได้ยินเพื่อนเขาตะเบ็งเสียงดังแบบที่แทบไม่เคยได้ยินมาก่อน  แต่สิ่งนั้นก็ทำให้เขาต้องตัดใจรีบประคองตัวฮารุอิจิที่ยังสลบไม่ได้สติฝ่าไอร้อนออกไปนอกประตู

ทันทีที่วิ่งพ้นบานประตู  ความเย็นจากอากาศฤดูใบไม้ผลิก็ถาโถมเข้าเต็มแรง  ไล่ความร้อนชื้นในตัวออกไปจนหมด  คาวาคามิรีบปล่อยตัวรุ่นน้องนอนบนพื้น  หันหลังจะกลับไปช่วยเพื่อนร่วมทางอีกคน

แต่ยังไม่ทันจะกลับเข้าไปข้างใน  ตะกร้าใบหนึ่งก็พุ่งแหวกไอน้ำออกมาเกือบเข้าหน้าพอดี

“เย้ย!!”  เขาเอี้ยวหัวหลบทัน  สัมผัสได้ว่าวัตถุผู้หมายเอาชีวิตพุ่งเฉียดเส้นผมหายลับไปด้านหลัง  ความกลัวพุ่งรื้นขึ้นมาจากในจิตใจ  แต่เขาก็รีบกดมันกลับลงไป

ชิราสุอุตส่าห์ปล่อยพวกเขาหนีออกมา  แล้วจะนึกกลัวจนหนีไปคนเดียวได้ยังไง

“ชิราสุ!!”  คาวาคามิกลั้นใจวิ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง  ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูก็พบกับไอน้ำหนาบดบังสายตา แต่พอเพ่งมองแค่อึดใจเดียวก็เห็นร่างของเพื่อนในห้องยืนอยู่บริเวณปากประตู

สายตาที่อีกคนหันกลับมาทำให้เขาชะงักเท้า

“ออกไป  โนริ!!”

ร่างของเขาถูกคนด้านในห้องผลักออกเต็มแรงจนเสียการทรงตัว  เซถลาลงไปนั่งกับพื้น  ตะกร้าอีกสามสี่ใบพุ่งตามออกมากระแทกเข้ากับเพดานระเบียง  ร่วงหล่นหยุดนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงหน้า

“ชะ…ชิราสุ!?”

พอเขาเงยหน้าขึ้น  ก็เห็นรอยยิ้มบาง ๆ อยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย

ก่อนที่ร่างของชิราสุจะล้มลงกับพื้นจากแรงกระแทกของตะกร้าอีกใบที่พุ่งตามมาติด ๆ

“ชิราสุ!!!!!!!!”

คาวาคามิยันตัวลุกขึ้นจะปราดเข้าไปช่วย  แต่ประตูห้องอาบน้ำก็เลื่อนปิดต่อหน้าต่อตาจนหัวเขาชนบานประตูเต็มแรง  ความเจ็บแล่นเข้าสมองจนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด  เขารีบสลัดหัวเรียกสติกลับมาก่อนเอื้อมมือกระชากประตู

เปิดไม่ออก

เขาออกแรงดันประตูแต่ก็ไม่สำเร็จ  ดูเหมือนประตูจะถูกล็อกจากข้างใน  แม้จะทุบหรือเตะแค่ไหนประตูก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย

“ชิราสุ!!  เฮ้ชิราสุ!!”  เขาเปลี่ยนเป็นทุบประตูเต็มแรง  ประตูสั่นเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีท่าทีจะเปิดออก  ใจของคาวาคามิตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม  ภาพเพื่อนสนิทล้มลงกองกับพื้นแล่นเข้าหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า  บีบรัดหัวใจจนหายใจแทบไม่ออก

“ชิราสุ!!  ตอบฉันสิชิราสุ!!!  โว้ย!!!”

คาวาคามิเหวี่ยงหมัดใส่ประตูครั้งสุดท้าย

ทำไมกัน…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…

ชิราสุอุตส่าห์ช่วยเขาหากุญแจห้อง  แถมยังเสียสละตัวเองให้เขาหนีมาได้อีก

แล้วดูเขาสิว่าเขาทำอะไรบ้าง

เขาเอาแต่คิดไปโน่นนี่  สร้างความลำบากให้เพื่อนอย่างเดียวไม่ใช่เหรอ

“โธ่เว้ย!!”  คาวาคามิออกแรงกระชากประตูอีกครั้ง

พรืด

โครม!!

คราวนี้ประตูกลับเปิดออกง่ายดายจนตัวคนเปิดล้มกลิ้งไปด้านหน้า  เขากัดฟันสะกดความเจ็บขณะยันตัวเองลุกขึ้นยืน  พอนึกขึ้นได้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไรในการพยายามเปิดประตูก็ส่งเสียงตะโกนดังลั่น  “ชิราสุ!!!”

เงียบ

เขาสัมผัสถึงความผิดปกติได้ทันที

ไม่มีไอน้ำเหลืออยู่แล้ว  ในห้องเงียบและมืดสนิท  แถมยังเย็นเฉียบเหมือนไม่มีใครใช้มานาน  เขามองไปรอบตัวด้วยความตกใจปนตื่นตระหนก  แล้วปราดไปหาชั้นวางเสื้อผ้าอย่างไม่รอช้า

ตะกร้าสำหรับใส่ชุดใช้แล้วยังวางเรียงรายครบทุกใบ

“อะ…”  เขาส่งเสียงไม่ออก  เรี่ยวแรงหายไปจากร่างกายเหมือนถูกสูบจนตัวเขาทรุดลงกับพื้น

ไม่จริงน่า…

เมื่อกี๊…ชิราสุยัง…อยู่ในห้องนี้อยู่เลย…

“…บ้าที่สุด!!!!”

คาวาคามิตะโกนสุดเสียง  เหวี่ยงหมัดลงบนพื้นเพื่อระบายความโกรธ

กริ๊ง!!

โลหะเย็น ๆ ชิ้นเล็ก ๆ กระทบกับผิวหนัง  คนทุบสะดุ้งโหยง  เผลอสะบัดมือเต็มแรงจนวัตถุปริศนานั้นกระเด็นไปหยุดอยู่หน้าชั้นวางของพอดิบพอดี

…เอ๊ะ?

เขาลืมความโกรธไปชั่วขณะ  ไล่สายตาไปตามทิศทางที่วัตถุนั้นกระเด็นออกไป  ความมืดทำให้เขาต้องขยับตัวเข้าไปใกล้เพื่อมองว่าเป็นอะไร

…กุญแจ?

กุญแจสีเงินดอกเล็กนอนนิ่งอยู่กับพื้น  คาวาคามิรีบคว้ามันขึ้นมาในมือ  ตัวกุญแจมีแท็กเล็ก ๆ เขียนไว้ว่า “ห้องซักผ้า”

ห้องซักผ้า…

“งั้นก็เป็นไปได้ว่ากุญแจอยู่ในกองผ้าที่จะซักสินะ”

ชิราสุ…

คาวาคามิกำกุญแจไว้แน่นจนความเย็นบาดเข้าไปในมือ

.

.

.

.

.

.

สิ่งแรกที่ฮารุอิจิสัมผัสได้คือปวดหัว

เขาฝืนยกเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นช้า ๆ  ความมืดเป็นสิ่งแรกที่เห็น  ก่อนสายตาเขาจะเริ่มปรับให้เข้ากับสภาพแวดล้อม  จนภาพเพดานห้อง ๆ หนึ่งแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัส

…ที่นี่…ที่ไหน…?

เด็กหนุ่มพยายามลุกขึ้นนั่ง  แต่ยังไม่ทันได้ยกท่อนบนขึ้นก็มีเสียงใครบางคนห้ามมาแต่ไกล  “อย่าเพิ่งลุกนะ!!”

คนนอนกลอกตาไปมาด้วยความสับสน  ใบหน้ากลม ๆ เหมือนกระรอกของคาวาคามิปรากฎตรงหางตา  ก่อนตัวเขาจะถูกประคองให้ลุกขึ้นนั่งช้า ๆ

“ดีจังที่ฟื้นแล้ว”  คนช่วยประคองพูดเสียงโล่งอก  ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงลนลานตอนอะไรบางอย่างที่วางบนหัวของรุ่นน้องตกลงตามแรงโน้มถ่วง  “อะ  หวา!!”

ฮารุอิจิมองผ้าขนหนูสีขุ่นในมืออีกฝ่าย  ก่อนจะตระหนักได้ว่าสัมผัสเย็น ๆ ชื้น ๆ บนหน้าผากเมื่อครู่หายไปแล้ว

“อะ…โทษทีนะ  ฉันอยากจะหาผ้าดี ๆ กว่านี้ใช้หน่อย  แต่ในโรงอาหารมันมีแค่นี้น่ะ”  คนเป็นรุ่นพี่ยกมือลูบผมพลางยิ้มแห้ง ๆ  วางผ้าชุบน้ำผืนนั้นไว้บนโต๊ะ  ดูจากสภาพแล้วมันคงเป็นผ้าเช็ดโต๊ะมาก่อน

ฮารุอิจิกะพริบตาปริบ ๆ ไล่ความปวดหัวออกไป  “ที่นี่…ที่ไหนครับ?”

“โรงอาหารน่ะ”  อีกฝ่ายตอบ  ฮารุอิจิก้มลงมองรอบตัว  ก่อนจะเห็นว่าเขานอนอยู่บนเก้าอี้โรงอาหารที่วางต่อกันแทนเตียง  เขาค่อย ๆ หมุนตัวเอาขาลงพื้น  แล้วเงยหน้าถามอีกคน  “แล้วทำไมผมถึง…?”

“ฉัน…พวกฉันเจอนายนอนสลบในห้องอาบน้ำน่ะ”  คาวาคามิตอบอึก ๆ อัก ๆ  แววตาหมองลงจนคนถามสัมผัสได้แม้ในความมืด

“ผม?”

“อืม…ตอนนั้นนายตัวร้อนจี๋เลย  คงเพราะเจอความร้อนจากไอน้ำละมั้ง”  คนอยู่ในเหตุการณ์อธิบาย

รุ่นน้องยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นอีก  “ไอน้ำ…?  นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ…แล้ว…”  เขายกมือกุมหัว  สัมผัสความผิดปกติจากคำพูดอีกฝ่ายได้เลือนลาง  “…’พวกฉัน’…มีใครอยู่กับรุ่นพี่อีกเหรอครับ…?”

คำถามนั้นเหมือนไปสะกิดอะไรบางอย่างของคาวาคามิเข้า  สีหน้าอีกฝ่ายเลยยิ่งหมองลงไปอีก

มีอะไรผิดปกติจริง ๆ ด้วย

“รุ่นพี่โนริครับ”

ฮารุอิจิจ้องหน้าอีกคนเขม็งจนคนถูกจ้องเผลอผงะหนี  หลังจากเขาตัดผมทรงใหม่เปิดให้เห็นดวงตาแล้ว  ก็แทบไม่มีใครกล้าจ้องหน้าฮารุอิจิตรง ๆ เลย

“เล่าให้ฟังหน่อยสิครับว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

.

.

.

.

.

.

“รุ่นพี่ชิราสุน่ะเหรอครับ!?”  คนฟังตะโกนเสียงดังตอนอีกฝ่ายเล่าถึงเหตุการณ์ในห้องอาบน้ำ  คาวาคามิพยักหน้านิ่ง ๆ สะกดกลั้นอารมณ์โกรธลงไปอีกครั้ง  “อืม”

“แล้วตอนนี้เขา…?”

“…หายไปแล้ว”  คนอยู่ในเหตุการณ์ตอบสั้น ๆ

“หายไป…หายไปไหนล่ะครับ!?”  รุ่นน้องเผลอถามเสียงดังด้วยความตกใจ  แต่พอเห็นสีหน้าคนเล่าเขาก็ต้องรีบปิดปากตัวเอง  “…ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไร”  อีกคนส่ายหน้า  พยายามยิ้มไม่ให้อีกคนรู้สึกผิด  “พอกลับเข้าไปอีกทีในห้องก็ไม่มีไอน้ำแล้ว  ตะกร้าทุกใบก็อยู่ครบเหมือนเดิม  ตะกร้าใบที่ชนเพดานจนร่วงลงมาก็หายไปด้วย”

“ไม่จริงน่า…”  คนฟังอ้าปากค้าง

“ฉันเจอแค่กุญแจดอกนี้บนพื้นฝั่งเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องนั้น”  คาวาคามิล้วงกระเป๋าเสื้อ  หยิบกุญแจห้องซักผ้าให้ดู  แล้วหลังจากนั้นฉันก็พานายมาพักที่โรงอาหารจนฟื้นนี่แหละ”

“…ผมหลับไปนานแค่ไหนครับ”  คนเพิ่งฟื้นลองถามดู

“หลังจากพามานอนก็…ประมาณสิบนาทีได้มั้ง”  รุ่นพี่เหลือบตานึกก่อนตอบ  ก่อนทำเสียงลนลานถามกลับบ้าง  “แล้วทำไมนายถึงไปสลบในห้องอาบน้ำได้?”

“อืม…”  ฮารุอิจิพึมพำด้วยใบหน้าคิดหนัก  พยายามเค้นความทรงจำที่มีทั้งหมดออกมา  “ผมจำได้แค่ว่าเข้าไปอาบน้ำตามปกติ  พอกำลังใส่เสื้อผ้าหลังอาบเสร็จจู่ ๆ ก็…”  เขาลากเสียงขณะนึกย้อนเหตุการณ์  “เหมือนจะหน้ามืดไป…รู้สึกตัวอีกทีก็…มาอยู่ที่โรงอาหารแล้วน่ะครับ”

“เหรอ…”  คนถามทำหน้าหงอยอีกครั้งเมื่อไม่ได้ข้อมูลอันเป็นประโยชน์อะไรเลย

รุ่นน้องทำหน้าเครียดอีกพักหนึ่ง  แล้วลุกขึ้นยืน  “รีบไปตามหารุ่นพี่ชิราสุกันเถอะครับ”

“ตามหา…อ้ะ  อย่ารีบลุกสิโคมินาโตะ!!”  อีกคนรีบร้องห้าม  ยกมือจะกดไหล่คนลุกพรวดพราดให้นั่งลงเพราะห่วงว่าจะเป็นลมไปอีกรอบ

“ผมไม่เป็นไรครับ  รุ่นพี่ชิราสุสิจะแย่เอา”  ฮารุอิจิพูดเสียงหนักแน่น  แววตาใต้เรือนผมส่องประกายคมปลาบจนคนเห็นถึงกับขนลุก

รุ่นพี่ลอบกลืนน้ำลาย  แต่ก็รีบแย้ง  “แต่เรายังไม่รู้เลยนะว่าชิราสุหายไปไหน  แล้วนายก็เป็นลมสลบมาก่อนด้วย  ถ้าฝืนตัวเองเดี๋ยวก็เป็นลมอีกหรอก”

“ผมเป็นต้นเหตุให้รุ่นพี่ชิราสุต้องเสียสละตัวเองให้รุ่นพี่โนริพาตัวออกมา  แล้วจะให้ผมอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง”

“…โคมินาโตะ…”

คาวาคามิอยากจะห้าม  อยากจะบอกว่ารุ่นน้องคนนี้เข้าใจทุกอย่างผิดไปแล้ว

คนที่ผิด…คนที่ทำให้ชิราสุต้องเสียสละตัวเองคือ…

เขาต่างหาก…

แต่ถึงจะพูดอะไรไป  รุ่นน้องผมสีซากุระคนนี้ก็คงไม่ฟังสินะ

“…แต่เราก็ไม่รู้จริง ๆ นะว่าชิราสุหายไปไหน…”  เขาเลยพยายามยกความจริงมาเถียงอีกครั้ง

“รุ่นพี่โนริเก็บกุญแจห้องซักผ้าได้ไม่ใช่เหรอครับ”  คราวนี้อีกฝ่ายถามกลับ  คนถูกสวนชะงักไปแวบหนึ่งแต่ก็พยักหน้าช้า ๆ  “อืม”

“งั้นก็ลองไปดูที่ห้องซักผ้าดีกว่า  นั่นอาจจะเป็นเบาะแสที่รุ่นพี่ชิราสุทิ้งไว้ก็ได้”

พอฮารุอิจิเสนอทฤษฎีจบก็ลุกพรวดพราดออกจากโรงอาหารโดยไม่คิดรออีกคนเลย

“อะ  เดี๋ยวสิโคมินาโตะ!!”  อีกฝ่ายจะห้ามไว้แต่ก็ไม่ทัน  ร่างของรุ่นน้องตัวเล็กเดินลับหายไปห้องแล้ว  เขามองประตูโรงอาหารอันว่างเปล่าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว  แล้วรีบรุดตามหลังไปให้ทัน

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s