Ace of Diamond · Drama CD translation

[DnA] แปล : ดราม่าซีดีในซิงเกิ้ล WIN GLORY Part 1

เพิ่งได้มาจากคนในทัมเบลอร์ค่ะ  (ที่จริงก็ได้มาพักนึงแล้ว…)

ช่วงตอนต้นมีเนื้อหาเกี่ยวกับคำในภาษาญี่ปุ่นอยู่หน่อย  หวังว่าจะอ่านเข้าใจนะคะ ;___;

ส่วนเรื่องลิตเติ้ลกับซีเนียร์จำได้ว่ามีอธิบายในไดยะเล่มแปลไทยแบบคร่าว ๆ ไว้เหมือนกัน  ลองอ่านตรงนั้นดูเพิ่มก็ได้นะคะ :3 (แต่บางทีในดราม่าซีดีนี้อาจจะอธิบายละเอียดกว่าแฮะ…)

ยังไงเอย์จุนตอนม.ต้นก็สุดยอดจริง ๆ แหละ…


เอย์จุน : เยส!!  ซ้อมตอนบ่ายเสร็จแล้ว!!

คาเนมารุ : ซาวามูระ  ทำไมนายไม่ไปเตรียมสนามห้ะ

เอย์จุน : หา!?  ทำไมพูดจาไม่เข้าหูเลย

โทโจ : กลุ่มพิชเชอร์ต้องไปเก็บกวาดบลูเพนนี่นา

เอย์จุน : ตามนั้นแหละ

คาเนมารุ : อ่อ  งั้นเหรอ ๆ

เอย์จุน : อืม  ถ้าเข้าใจแล้วก็ดี  แล้วต่อจากนี้ก็อย่านึกเคลือบแคลงในตัวคนสุ่มสี่สุ่มห้าด้วยล่ะ

คาเนมารุ : …ได้ยินแล้วหงุดหงิดชะมัด

โทโจ : นี่…ฉันสงสัยมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วน่ะ…

เอย์จุน : หืม?

คาเนมารุ : อะไรรึ  โทโจ

โทโจ : ทำไมเขาย่อคำว่าเตรียมภาพสนาม (gurando seibi グランド整備) ว่าเตรียมสนาม (gurasen グらセン) ล่ะ  ไม่ฟังดูแปลกเหรอ

เอย์จุน : เออ  ฉันก็สงสัยเหมือนกัน

คาเนมารุ : อ่อ  จะว่าไปก็ใช่แฮะ

เอย์จุน : จะย่อคำว่าสนาม (ground > gurando グランド) เป็น gura ก็ไม่แปลกเท่าไร  แต่ย่อคำว่าเตรียม (seibi) เป็น sen นี่แปลกจริง ๆ นั่นแหละ

โทโจ : ใช่ไหมล่ะ

คาเนมารุ : แล้วถ้าไม่ย่อแบบนั้นจะให้ย่อแบบไหนล่ะ

เอย์จุน : ถ้าคิดแบบทั่วไปแล้ว  จากคำว่า gurando seibi ก็ต้องเป็น…gurasei?

คาเนมารุ : คำว่า gurasei ไม่ออกเสียงยากไปหน่อยเรอะ

โทโจ : ก็ใช่นะ…

เอย์จุน : guransei!

คาเนมารุ : นั่นมันขนมไม่ใช่เรอะ  ที่เอาเกาลัดหรืออะไรไปต้มกับน้ำตาลน่ะ

โทโจ : ชินจิ  นั่นเขาเรียกว่า Marron Glace

เอย์จุน : งั้นก็ต้อง…guran seibi!!  เอ่อ…guransei!

คาเนมารุ : เอ่อ…มันก็จบที่ gurasen อยู่ดีนั่นแหละ

โทโจ : นั่น…สินะ

เอย์จุน : อะไรเล่า  โทโจ  นายถามออกมาเองแท้ ๆ อย่ายอมรับกันง่าย ๆ สิ

โทโจ : ก็ดูไม่น่ามีวิธีเรียกแบบอื่นแล้วนี่นา

เอย์จุน : ฮึ่มมมมมมมมมม…

คาเนมารุ : จะว่าไปวันนี้ก็โหดน่าดูเลยนะ  เมื่อยทั้งขาทั้งก้นไปหมดแล้วเนี่ย

โทโจ : ตอนรับลูกน็อกช่วงสุดท้าย  โค้ชใส่พลังน่าดูโดยเฉพาะกับชินจินี่นา

คาเนมารุ : โธ่เว้ย…ถ้าเก็บลูกสุดท้ายได้ดีก็คงไม่ต้องโดนเพิ่มอีกหรอก…โค้ชเนี่ยโหดชะมัด

เอย์จุน : เออ  โหดสุด ๆ  ยักษาเท็ตชิน (oni tesshin)!  ย่อเป็น oni-tes สินะ

คาเนมารุ : ทำไมย่อแล้วแย่ลงฟะ

โทโจ : แต่ลูกน็อกแบบนั้นดีออก  เพราะว่าโค้ชคาดหวังในตัวชินจิเลยเข้มงวดด้วยแหละ

คาเนมารุ : เป็นแบบนั้น…จริง ๆ ใช่มะ

โทโ่จ : อยู่แล้วล่ะ  ฉันเองก็อยากลองรับลูกหลังจากไม่ได้ทำมานานบ้างจัง

คาเนมารุ : เฮ้ย  อย่าเลยน่า  นายแทบจะเป็นตัวจริงตำแหน่งเซนเตอร์ฟิลด์อยู่แล้ว  แล้วก็ยังไม่ยอมแพ้เรื่องเป็

พิชเชอร์อยู่แล้วนี่  เพราะงั้นอย่าเข้ามาแย่งถึงตำแหน่งอินฟิลด์เลยเหอะ

โทโจ : ฮะฮะฮะ  ไม่ได้ตั้งใจแบบนั้นซะหน่อย

เอย์จุน : หืมมม?

คาเนมารุ : หือ  มีอะไรรึ  ซาวามูระ  หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เรอะ

เอย์จุน : เปล่าหรอก  แค่คิดว่าพวกนายสนิทกันดีจริง ๆ เท่านั้นแหละ

คาเนมารุ : อะเหรอ…จะเรียกว่าสนิทกันดีก็…

โทโจ : เพราะคบกันมาตั้งแต่ตอนม.ต้นน่ะสิ

เอย์จุน : อ๋อ  อยู่ซีเนียร์อะไรสักอย่างมาด้วยกันใช่ปะ

โทโจ : มัตสึคาตะซีเนียร์น่ะ

เอย์จุน : เป็นโรงเรียนม.ต้นที่ชื่อแปลกดีแฮะ  อาจารย์มีแต่พวกลุง ๆ แก่ ๆ หมดเลยหรือเปล่า

คาเนมารุ + โทโจ : …ห้ะ

เอย์จุน : เอ๊ะ?

คาเนมารุ : อะ…อะ…ไอ้บ้า  ไม่ใช่โรงเรียนม.ต้นเฟ้ย!!

เอย์จุน : เอ๊ะ?

คาเนมารุ : ซีเนียร์ต่างหาก  แล้วทำไมถึงคิดว่าอาจารย์มีแต่ลุงแก่ ๆ ได้ห้ะ

เอย์จุน : ก็ซีเนียร์แปลว่าคนมีอายุไม่ใช่เรอะ  แบบพาร์ทไทม์จ็อบสำหรับคนแก่ (senior baito) อะ

คาเนมารุ : ไม่ใช่แล้ว!!

เอย์จุน : หรือว่าไอ้นั่น!!  มีคนแก่มาเล่นเบสบอลด้วย!!

คาเนมารุ : หมายความว่าไงกันแน่ฟะ!!

เอย์จุน : ถึงจะมีอายุแต่จะดูถูกไม่ได้นะเฟ้ย!!  ฉันได้ปู่ที่อยู่ต่างจังหวัดช่วยสอนอะไรให้หลายอย่าง  ได้เรียนรู้ประสบการณ์เกี่ยวกับชีวิตที่สั่งสมมายาวนานหลายปีตั้งเยอะ  ยิ่งกว่านั้นถึงจะเป็นคนแก่แต่ถ้าสุดยอดก็สุดยอดไปเลยนะ  เคยมีนักกีฬาเบสบอลผู้เป็นเอซคนนึงถึงจะอายุหกสิบแล้วก็ยังมีคนขว้างลูกตรงได้เร็วกว่าฉันอีกนะ

โทโจ : อ๋อ…วิธีขว้างลูกแบบขวานตัดไม้…(ท่าขว้างลูกของมุราตะ  โชจิ)

คาเนมารุ : ก็กำลังบอกอยู่นี่ไงว่าไม่ใช่!!  ซีเนียร์มันหมายถึงผู้มีอายุมากกว่าต่างหาก

เอย์จุน : เอ๊ะ?..ก็นั่นแหละ

โทโจ : เอ่อ…หมายถึงมีอายุมากกว่าลิตเติ้ลของเด็กม.ต้น  ก็คือทีมที่รวมกันเป็นทางการไม่ใช่ชมรมเบสบอลของม.ต้นไง

เอย์จุน : เป็นทางการ?…อ่อ  งั้นเหรอ  แล้วทำไมถึงไม่อยู่ชมรมเบสบอลของม.ต้นล่ะ

คาเนมารุ : คนที่เล่นเบสบอลมาตั้งแต่อยู่ลิตเติ้ลแล้วอยากเล่นในทีมเป็นทางการต่อมักจะเข้าทีมซีเนียร์กันน่ะ

เอย์จุน : เหรอ…

โทโจ : ตอนเข้าร่วมแรก ๆ นี่ตกใจแทบแย่เลย  มีแต่คนดัง ๆ ทีมอื่น ๆ อยู่เต็มไปหมดเลย

คาเนมารุ : แต่ว่าโรงเรียนเก่ง ๆ ด้านเบสบอลอย่างโรงเรียนเราก็ยิ่งมีแต่พวกเอซไม่ก็ไม้สี่มารวมตัวกันยิ่งกว่านั้นอีกนะ…แต่พอเห็นซาวามูระแล้วก็รู้สึกเสียความมั่นใจในคำพูดตัวเองขึ้นมาแล้วสิ…

เอย์จุน : หมายความว่าไงฟะ!!

โทโจ : พวกฉันนึกว่าคนเก่ง ๆ จะอยู่ในทีมซีเนียร์กันหมด  เลยนึกแปลกใจขึ้นมาว่าก็มีคนที่ไม่ได้อยู่มาก่อนเหมือนกันน่ะสิ

เอย์จุน : ฉันเหรอ!?  หมายถึงฉันเหรอ!?

คาเนมารุ : มันก็ใช่อะนะ…แต่อย่าได้ใจไปล่ะ!!

เอย์จุน : ทะ…ทำไมถึงต่อต้านกันล่ะห้ะ

คาเนมารุ : ไม่รู้เหมือนกัน…แต่ความบ้าอย่างเป็นธรรมชาติของนายมันชวนให้หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลเสมอเลย…

โทโจ : เอาเถอะน่า  ชินจิ

เอย์จุน : แล้วซีเนียร์นั่นเป็นยังไงบ้างอะ  มีคนขว้างได้เร็วถึง 150 กม./ชม.อยู่บ้างหรือเปล่า

คาเนมารุ : คือว่านะ…ถ้ามีคนแบบนั้นก็คงได้เข้าเล่นมืออาชีพไปตั้งนานแล้วเฟ้ย

เอย์จุน : เออจริงด้วย

โทโจ : อะ  แต่มีคนขว้างลูกพลิกแพลงเจ๋ง ๆ อยู่คนนึงนี่นา

คาเนมารุ : ตีไม่โดนเลยล่ะ…ฉันเคยโดนโค้ชโกรธว่า “ทำไมถึงตีไม่ได้!?” อยู่เหมือนกัน  แต่ใครจะไปตีโดนฟะแบบนั้น

โทโจ : มีคนตีพลาดจนลูกฟาวล์กระเด็นไปทางโค้ชเหมือนกันนี่นา  เห็นประจำเลย

คาเนมารุ : เออ…

คาเนมารุ + โทโจ : “นี่นาย  เมื่อกี๊จงใจเล็งมาทางฉันใช่ไหม”

เอย์จุน : อ้ะ!!  ซาโนจจิก็พูดแบบเมื่อกี๊เหมือนกัน!!

โทโจ : เอ๊ะ?  ซาโนจจิ?

เอย์จุน : อ๋อ  อาจารย์ที่ปรึกษาตอนม.ต้นน่ะ

คาเนมารุ : ซาวามูระ  นายเล่นเบสบอลประมาณไหนตอนอยู่ม.ต้นอะ

เอย์จุน : หืม?  อยากฟังเรื่องราวของชมรมเบสบอลแห่งโรงเรียนจ้าวฝีมือ  โรงเรียนมัธยมต้นอาคางิเหรอ…

คาเนมารุ : อะ…อือ…

โทโจ : เก่ง…เหรอ

เอย์จุน : แหงสิ  เดิมทีโรงเรียนฉันไม่มีชมรมเบสบอลม.ต้นน่ะ  ฉันเป็นคนรวมเพื่อน ๆ ก่อตั้งขึ้นเอง

คาเนมารุ : หา?

โทโจ : อย่างนั้นเหรอ

เอย์จุน : ถ้าชนะอาจารย์ก็จะเลี้ยงเนื้อย่างให้กินด้วย

คาเนมารุ : จริงเหรอเนี่ย  ซาโนจจิมีเงินเยอะแค่ไหนกัน

เอย์จุน : แค่ตอนซ้อมแข่งแหละ

โทโจ : ซ้อมแข่ง…?

เอย์จุน : แล้วก็แทบไม่ชนะด้วยน่ะ  สักสองครั้งเองมั้ง

คาเนมารุ : เอ๊ะ?

เอย์จุน : กะ…การซ้อมมันโหดจะตาย!!  ก่อนแข่งเราจะซ้อมทั้งเช้าทั้งเย็นเลย  แต่ก็…บางทีก็เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นจนต้องหยุดซ้อมกลางคันเหมือนกัน

โทโจ : เหตุฉุกเฉิน…?

คาเนมารุ : อะไรน่ะ

เอย์จุน : โดยพื้นฐานแล้วเราจะซ้อมกันตรงลานกว้างของโรงเรียน  บางทีเลยมีสัตว์โผล่มาน่ะสิ

คาเนมารุ : สัตว์เนี่ยนะ!?

โทโจ : อย่างเช่น…สุนัขเหรอ

เอย์จุน : เปล่า  พวกพังพอนไม่ก็ทานุกิน่ะ  ทุกคนเห็นเป็นเรื่องสนุกเลยเอาแต่วิ่งไล่เจ้าพวกนั้นกันจนไม่เป็นอันซ้อมกันน่ะสิ

คาเนมารุ : สุดยอดไปเลยแฮะ…

โทโจ : อืม…นึกภาพไม่ออกเลย…

เอย์จุน : ฉันก็ด้วยแหละ  พวกฉันเป็นลูกชาวไร่ชาวสวนซะส่วนใหญ่  พอถึงช่วงฤดูเก็บเกี่ยวทีไรก็เรียกมารวมตัวกันยากทุกที  แต่ช่วยงานที่บ้านก็ถือเป็นการฝึกที่ยอดเยี่ยมเหมือนกันแหละ

โทโจ : แล้วทีมนั้นเอาชนะมาได้ประมาณกี่ครั้งเหรอ

เอย์จุน : อะ..

คาเนมารุ : หือ?

เอย์จุน : แหมก็…ว่าตามผลแล้วก็ไม่เคยชนะศึกทางการเลยสักครั้ง…แต่เบสบอลไม่ได้วัดกันที่ผลลัพท์ซะหน่อย

คาเนมารุ : ไม่เห็นจะเก่งตรงไหน!!

เอย์จุน : ยังไงเบสบอลก็คือความมุ่งมั่น!!  เป็นสิ่งหล่อหลอมให้ฉันเป็นอยู่ในตอนนี้ไง!!  วะฮะฮะฮะฮ่า!!  วะฮะฮะฮะฮ่า!!

โทโจ : แต่พอคิดว่า…ซาวามูระตอนนี้อยู่ในทีมตัวจริงของเซย์โดแล้วก็…สุดยอดจริง ๆ นั่นแหละ

คาเนมารุ : เออ…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s