Ace of Diamond · Fiction

[DnA] Fic : In the City of Blowing Wind

ชื่อฟิคดูไม่ค่อยเกี่ยวกับฉากในเรื่อง  อืม…เพราะว่าเอาธีมมาจากเพลง Kaze ga Fuku Machi เฉย ๆ ค่ะ

แต่งเพราะอยากแต่งขึ้นมาเฉย ๆ  ส่งผลให้ลบ ๆ แก้ ๆ หลายรอบมาก  แง้งงงงงงงงงงงงงงงง //ร้องไห้

ถ้าอ่านแล้วงงก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ  ความคิดในหัวมันพันกันมาก  อยากจะใส่ที่คิดไว้ให้หมดแต่ใส่ไม่ได้…ฮือ….

ไม่แน่อาจจะลบทิ้งทีหลัง…….orzll


โอคุมูระเดินกลับเข้าห้องตัวเองหลังอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย

“อ้าว  นายเองเรอะ”

เสียงคนอยู่ในห้องมาก่อนทักขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเขาเปิดประตู  คนถูกทักชะงักเท้าเล็กน้อยพอนึกออกว่าเสียงนั้นเป็นของใคร…อันที่จริงก็ไม่มีตัวเลือกให้เดามากนักเพราะเพื่อนร่วมห้องก็มีอยู่อีกแค่สองคน

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู  สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อดูว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องบ้างไหม

ไม่มี

ปกติเวลานี้น่าจะมีร่างของรุ่นพี่คนอื่น ๆ ไม่ก็เพื่อนรุ่นเดียวกันจับกลุ่มนั่งกับตามพื้นเพื่อรอฟังเลคเชอร์จากกัปตันทีม  มิยูกิ  คาสุยะ  หรือถ้าวันไหนไม่ได้เปิดห้องสอนก็จะเห็นคิมูระ  มาซาฮิโระ  รุ่นพี่ร่วมห้องอีกคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือไม่ก็ทำอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่เสมอ

แต่วันนี้ไม่มีวี่แววของใครสักคนเลยนอกจากกัปตันทีมนั่งหันหน้ามามองทางตนจากโต๊ะอ่านหนังสือ

“ทำไมไม่เข้ามาสักทีละ”  อีกฝ่ายทักอีกครั้งเมื่อเห็นรุ่นน้องยืนนิ่งไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบ  เมื่อถูกเรียกอีกครั้งโอคุมูระก็ต้องจำใจยอมปิดประตูแล้วเดินเข้ามาข้างใน  แต่ก็หยุดยืนเว้นระยะห่างจากคนตรงหน้าออกไปเล็กน้อย

“…วันนี้พวกรุ่นพี่ซาวามูระไม่มาเหรอครับ?”  เขาตัดสินใจเปิดปากถามดู

“หืม?  วันนี้ฉันขอไม่ให้มาเพราะจะไปคุยกับโค้ชเรื่องตัวแทนทีมโตเกียวน่ะ”  มิยูกิพูดพาดพิงถึงเรื่องตัวเองได้เป็นหนึ่งในตัวแทนทีมโตเกียวที่จะได้ไปแข่งกับอเมริกาเร็ว ๆ นี้  “นี่เพิ่งคุยเสร็จเอง”

“…แล้วรุ่นพี่คิมูระละครับ?”  คนถามยังไม่ละความพยายาม

“ไม่รู้สิ  เดี๋ยวก็คงมามั้ง”  คราวนี้อีกฝ่ายตอบส่ง ๆ

โอคุมูระเหลือบมองไปรอบตัวอีกครั้ง  ในห้องพักนั้นเต็มไปด้วยของของนักเรียนม.ปลายสามคนอัดแน่นจนเรียกได้ว่าอึดอัด  แต่ตอนนี้ในห้องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศโล่งโจ้งจนอยากหาใครมาอยู่ด้วยสักคน

“ถามถึงซาวามูระ  มีอะไรหรือเปล่า?”  อีกฝ่ายลอบมองหน้าเขาก่อนถามออกมาอย่างไม่มีอารัมภบท

“…..เปล่าครับ”  รุ่นน้องตอบสั้น ๆ แต่ก็เลิกคิ้วเพราะนึกแปลกใจในคำถาม

เหมือนมิยูกิจะพอเดาอารมณ์เขาได้  จึงพูดต่อด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ  “นึกว่าเขม่นอะไรกันมาซะอีก”

สีหน้าของคนโดนแซวตึงขึ้นเล็กน้อย  “ผมไม่ได้หาเรื่องเขานะครับ”

“เหรอ  แต่จากปากคำหมอนั่นแล้วเขาว่านายหาเรื่องเขาก่อนนะ  ตอนก่อนหน้านี้”

ไอ้รุ่นพี่คนนั้น

สมองย้อนภาพเหตุการณ์เมื่อคราวปะทะกันก่อนหน้านี้กลับขึ้นมาจนออร่าแห่งความไม่พอใจแผ่ออกมาจากตัวมากพอสัมผัสได้

“ตอนนี้ดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ  พอได้แล้วน่า”  มิยูกิหัวเราะเบา ๆ ออกมาอีกครั้งเหมือนพอใจที่ตนยั่วโมโหรุ่นน้องได้  แล้วก็หันหน้ากลับไปหาสมุดซึ่งกางทิ้งไว้บนโต๊ะคล้ายหมดเรื่องคุย

โอคุมูระมองอีกฝ่ายจากด้านข้างอย่างไม่สบอารมณ์

สาเหตุที่ทำให้เขามองหาคนอื่น ๆ ในห้องเมื่อครู่มาจากคนตรงหน้าคนนี้

มิยูกิ  คาสุยะ

กัปตันทีมและแคชเชอร์ตัวจริง  เสาหลักแห่งทีมเซย์โด

บุคคลผู้เป็นที่ต้องการตัวแม้จากโค้ชโรงเรียนอื่น ๆ  มีฝีมือถึงขนาดได้ลงคอลัมน์ในนิตยสารกีฬา  ชื่อดังเสียจนเรียกว่าไม่มีใครที่เล่นเบสบอลม.ปลายไม่รู้จัก

“…แล้วนี่นายไม่ไปหาที่นั่งหรือทำอะไรต่อเรอะ”  คนบนเก้าอี้เห็นรุ่นน้องยังยืนค้างอยู่ที่เดิมเลยหมุนตัวกลับมามองด้วยความสงสัย

“อะ…”  คนถูกทักสะดุ้งเบา ๆ  ก่อนหลบสายตาไปมองข้าง ๆ แทน

“หรือมีอะไรอยากพูดกับฉัน?”  กัปตันถามต่อ  “อยากพูดอะไรก็พูดมาตรง ๆ ก็ได้น่า  ไม่ต้องมามัวยืนอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หรอก”  แล้วก็มองหน้าเขากลับมาตรง ๆ เหมือนกำลังรอคอยคำถาม

ทันใดนั้นความรู้สึกส่วนลึกในใจก็หาทางแทรกตัวออกมาก่อนความยับยั้งชั่งใจจะห้ามเอาไว้ได้ทัน

“รุ่นพี่…สนุกกับเบสบอลขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

เกิดความเงียบในห้องครู่หนึ่ง

หน้าโอคุมูระเริ่มร้อนผ่าวขึ้นตามเวลาที่ผ่านไป  เขาเลยรีบพูดต่อเพื่อเตรียมเปลี่ยนประเด็น  “ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ  ผมก็แค่ถามไปงั้น–”

“แล้วนาย…ไม่สนุกกับเบสบอลเหรอ?”

คนตรงหน้าถามย้อนกลับตรง ๆ

สนุก?

คำพูดนั้นกรีดแทงแผลเก่าในใจ

รุ่นน้องค่อย ๆ เหยียดยิ้มออกช้า ๆ  อะไรบางอย่างสั่งการให้เขาเปิดปากพูดไปก่อนจะยั้งตัวเองทัน  “ผม….เกลียดคำว่าสนุกกับเบสบอลที่สุดเลยนะครับ”

“เกลียด?”

“ใช่แล้วครับ…”  พอเผลอหลุดปากพูดไปครั้งหนึ่งก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้แล้ว  “มันก็แค่คำพูดสวยหรูของพวกผู้ใหญ่  หลอกให้ฝันกลางวันไปเท่านั้นเอง”

เป็นอย่างที่เขาพูด

สนุกกับเบสบอลอะไรกัน

สุดท้ายก็หวังผลลัพท์กันอยู่ดี

กัปตันทำเพียงเอียงคอ  แทบไม่มีสีหน้าแปลกใจผุดขึ้นให้เห็นแม้อีกฝ่ายจะพูดอะไรแปลก ๆ ออกมาเลยสักนิด  “เหรอ…”

“ผมไม่เชื่อหรอกครับ…ว่าจะมีคนสนุกกับอะไรบางอย่างได้จากใจจริงโดยไม่หวังผลลัพท์ตอบแทนน่ะ”  ยิ่งพูดโอคุมูระก็ยิ่งหยุดตัวเองไม่ไหว  เหมือนปากก็อกที่อุดความในใจมาตลอดหลายปีพลันแตกร้าวจนน้ำทะลักออกมาไม่หยุด  “ที่เซย์โดทำอยู่ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ  ถ้าแค่อยากเล่นเอาความสนุกก็ไม่เห็นต้องฝึกแทบเป็นแทบตายแบบนี้ซะหน่อย”

“มันก็จริงของนายนะ”

คำพูดจากปากกัปตันทำรุ่นน้องหยุดชะงักได้

มิยูกิเอนหลังพิงเก้าอี้  เหลือบตาขึ้นมองเพดาน  “ที่พวกเราซ้อมเบสบอลกันไม่หยุดหย่อนแบบนี้ก็เพื่อหวังไปโคชิเอ็ง…ถ้าเล่นเอาความสนุกอย่างเดียวก็คงไม่สนเรื่องโคชิเอ็งละสิ”

“ใช่ไหมละครับ”  โอคุมูระเผลอขึ้นเสียงสูงเมื่ออีกฝ่ายเห็นด้วย

“แต่ก็นะ”  รุ่นพี่ยืดตัวนั่งตรงอีกครั้งแล้วมองหน้าเขาตรง ๆ  “นายไม่รู้สึก ‘สนุก’ ขณะพยายามไปให้ถึงเป้าหมายพวกนั้นเลยเหรอ?”

คำถามนั้นทำเขาชะงัก

‘สนุก’ ระหว่างพยายาม?

“สนุกเวลาที่ได้รับลูก  สนุกเวลาได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมทีม…หรือไม่ก็สนุกเวลาที่ได้แกล้งคนอื่น”  อีกฝ่ายขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่  “อย่างตอนหาเรื่องซาวามูระอย่างเงี้ย?”

…สนุก…….?

ความสับสนเข้าจู่โจมโอคุมูระทันควัน

“แน่นอนว่ามันไม่ได้มีแค่ความสนุกหรอก  มันยังมีอะไรหลาย ๆ อย่างหลอมรวมกันให้เราคิดอยากลงแรงไปให้ถึงเป้าหมายด้วย”  คนตรงหน้ามองหน้าเขาตรง ๆ  “แต่นายอย่าลืมสิ  ว่าในตอนแรกสุดนายคิดอยากเล่นเบสบอลไปเพื่ออะไร?”

“ตอนแรก…สุด?”

“เพราะสนุก…นายถึงอยากเล่นไม่ใช่เหรอ?”

ภาพตัวเขาตอนจับลูกเบสบอลครั้งแรกแวบเข้ามาในหัวโอคุมูระ

ตัวเขาในตอนนั้น

หัวเราะอยู่

“ฉันสนุกที่ได้เล่นเบสบอลนะ…แล้วก็จะหาทางสนุกกับมันให้เต็มที่ด้วย”  อีกฝ่ายหัวเราะหึ ๆ ออกมา  “ไหน ๆ ฉันก็ได้เป็นกัปตันทีมทั้งที  ก็ขอเอนจอยเบสบอลเท่าที่กัปตันมีสิทธิ์ทำได้ก็แล้วกัน”

รังสีชั่วร้ายแผ่ออกจากตัวคนพูดอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันไม่รู้แหละว่านายคิดอะไรอยู่เลยถามเรื่องนี้…แต่เอาเข้าจริงฉันก็ไม่เชื่อเรื่องที่นายบอกว่าเกลียดนั่นจริง ๆ หรอก”  มิยูกิพูดต่อแม้ยังปล่อยรังสีจอมมารออกมาไม่หยุด  “ดูตอนนี้นายก็เอนจอยเบสบอลดีนี่…ถึงจะชอบแผ่รังสีเหมือนจะกินหัวคนมากไปหน่อยก็เถอะนะ”

คำพูดนั้นทำรุ่นน้องเบิกตากว้างอีกหน

นี่เขาก็…สนุกอยู่งั้นเหรอ?

‘สนุก’…ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความรู้สึกเช่นนี้ได้เหรอ

ภาพเหตุการณ์ในอดีตค่อย ๆ แล่นย้อนกลับมาภายในหัว  ทั้งภาพตอนซ้อมในทุก ๆ วัน  ภาพตอนกินข้าวในโรงอาหาร  ภาพตอนมองพวกรุ่นพี่ลงแข่ง

“ไม่เห็นจะสนุก….ตรงไหนเลยครับ” โอคุมูระพึมพำคล้ายเสียงคำราม

“เหรอ?  แปลกนะ”  กัปตันขยับยิ้ม  “ถึงฉันจะไม่ได้เห็นกับตา  แต่เห็นว่านายตอนแข่งขาวแดงกับพวกทีมรุ่นพี่ก็ดู ‘สนุก’ ดีออก”

…ตอนนั้นเขา………สนุกอยู่?

“ไม่ก็ตอนที่หาเรื่องซาวามูระช่วงหลัง ๆ  ฉันเห็นแล้วยังขำเลยนะ  ที่นายปฏิเสธเขาน่ะ”  มิยูกิหลุดขำออกมาหลังนึกย้อนอดีต  “ถึงปากนายบอกว่าน่ารำคาญ  แต่ก็สนุกที่ได้แกล้งเขาใช่ไหม?”

“นั่นผมไม่ได้แกล้ง…”  คนปฏิเสธไปเมื่อคราวนั้นอ้าปากเถียง

“สนุกน่ะมันไม่ได้มีแต่อาการหัวเราะหรือยิ้มแย้มชอบใจอย่างเดียวหรอกนะ”  คนตรงหน้าพูดขัดขึ้นมา  “สนุกที่ได้เอาชนะ  สนุกที่ได้เห็นอีกฝ่ายยอมศิโรราบ…เออ  ถึงมันจะฟังดูเหมือนพวกตัวร้ายไปหน่อย  แต่ความพึงพอใจตรงนั้นมันก็ถือเป็นความสนุกเหมือนกันแหละ”  แล้วคนพูดก็สบตาเขาอีกหน  “ตอนนั้นนายรู้สึกแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?”

……….งั้นเหรอ……..

ที่จริงแล้วเขาก็…สนุกอยู่

สนุกกับเบสบอล

แม้จะไม่ใช่ความรู้สึกใสซื่อเหมือนในสมัยเด็กแล้ว  แต่เขาก็ยังมีความสุข…ใช่  ความสุขที่ได้เล่นเบสบอล  ความสนุกยามคว้าชัยชนะมาครอบครอง  ความสุขยามได้เห็นเพื่อนร่วมทีมยินดีไปด้วยกัน

……….นี่คือความสนุกของเบสบอลในแบบของเขา….เหรอ

“อ๋อ  แล้วก็…ฉันสนุกที่ได้เล่นเบสบอลกับนายนะ”

ประโยคถัดมาทำรุ่นน้องเบิกตากว้าง

เล่น…กับฉัน?

มิยูกิหัวเราะหึ ๆ ออกมาอีกครั้ง  “รุ่นน้องคนอื่นเป็นเด็กดีเกินจนน่าเบื่อซะด้วยสิ  มีคนไม่สนเรื่องที่ต่ำที่สูงอย่างนายสักคนสิชีวิตถึงจะมีสีสันซะหน่อย”

คำพูดนั้นเหมือนหลอกด่าชอบกล  แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจเขาถึงสัมผัสความอบอุ่นภายใต้น้ำเสียงนั้นได้

“มาสนุกไปด้วยกันเถอะน่า  โอคุมูระ”

โอคุมูระจ้องหน้ากัปตันกลับ

มิยูกิ  คาสุยะกำลังยิ้มกว้างแบบที่เคยเห็นประจำกลับมา

ก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อลอบขยับยิ้มจาง ๆ

นี่สินะ…ที่ตัวเขาต้องการ

เขาไม่เคยบอกใครแม้กระทั่งเพื่อนสนิทอย่างเซโตะว่าเหตุผลจริง ๆ ที่เขามายังเซย์โดนั้นคืออะไร

ตอนนั้นเขาพูดส่ง ๆ ไปว่าจะเข้าเรียนโรงเรียนที่ชนะการแข่ง  และอ้างเหตุผลเรื่องมีพิชเชอร์น่าสนใจมา  แต่ที่จริงแล้วเหตุผลที่เขาตัดสินใจมาเรียนที่นี่ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องผลแพ้ชนะหรือพิชเชอร์แต่อย่างใด

แต่เป็นภาพกัปตันทีมเซย์โดหัวเราะร่วนขณะวิ่งกลับไปประจำตำแหน่ง

ภาพมิยูกิ  คาสุยะกำลังหัวเราะ

ขณะสนุกกับการแข่งจากใจจริง

เขาจึงตัดสินใจมาที่นี่

มาเพื่อหวังว่า……..สักวันจะหัวเราะได้แบบนั้นบ้าง

โอคุมูระยืนฟังอีกฝ่ายพูดคล้ายหาเรื่องเงียบ ๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้เมื่อเขาพูดจบ

“….หืม?”  กัปตันส่งเสียงแปลกใจก่อนเงยหน้าขยับสายตาตามการกระทำของคนตรงหน้า

กึก

มือของรุ่นน้องยื่นมากดไหล่เขาดันติดกับพนักเก้าอี้  แรงมือนั้นหนักเสียจนพนักด้านหลังเริ่มเอนหงายไปเรื่อย ๆ พร้อมกับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าหวาดเสียว

“เฮ้ย…เดี๋ยว…………”  มิยูกิเปลี่ยนจากสีหน้ายิ้มแย้มเป็นซีดลงเมื่อเก้าอี้ที่ตนนั่งเริ่มรักษาสมดุลเอาไว้ไม่อยู่

“……..เอาเป็นว่าผมถอนคำพูดก่อนหน้านี้แล้วกัน”

โอคุมูระเปิดปากพูดขณะก้มหน้าลงเข้าไปใกล้เพื่อจ้องตาราวกับจะมองให้ทะลุเลนส์แว่น

“ผมก็สนุกที่ได้เล่นเบสบอลกับรุ่นพี่เหมือนกันนะครับ”

“โอคุมูระ….ปล่อยมือก่อน…เก้าอี้มัน….”  อีกฝ่ายเริ่มส่งเสียงอุทธรณ์ขณะสัมผัสได้ถึงแรงจากฝ่ามือบริเวณไหล่กับเรื่องที่หลังตนค่อย ๆ เอนลงทำองศากับพื้นน้อยลงเรื่อย ๆ

“และผมจะสนุกยิ่งขึ้น…ถ้าได้แย่งตำแหน่งตัวจริงจากรุ่นพี่มา”  รุ่นน้องกระซิบ  แต่เสียงนั้นดังก้องในหูเจ้าของตำแหน่งแคชเชอร์ตัวจริงจากระยะที่ใกล้กันเพียงคืบ  “เพราะงั้น…ล้างคอรอเอาไว้เลยนะครับ  รุ่นพี่มิยูกิ”

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะยกมือออกจากไหล่แล้วผละออก  ส่งผลให้เก้าอี้เด้งกลับมาอยู่ที่เดิม

“เหวอ!!”  คนบนเก้าอี้อดอุทานไม่ไหวเมื่อตัวเหวี่ยงกลับมาข้างหน้าจนเกือบหัวคะมำลงพื้น

โอคุมูระมองภาพตรงหน้าพลางนึกขำก่อนจะเดินไปทางประตู

“อะ…เฮ้ย!!  แล้วนั่นนายจะไปไหน!!?”  หูได้ยินเสียงคนบนเก้าอี้ตะโกนไล่หลังตามมาด้วยอาการลนลานกว่าที่คิด

เขาหันกลับไปแล้วขยับยิ้มเลียนแบบอีกฝ่ายก่อนหน้านี้  “ไปคิดหาวิธี ‘สนุก ๆ’ เลื่อยขาเก้าอี้รุ่นพี่ไงครับ”  แล้วก็เปิดประตูเดินออกไปโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรไล่หลังกลับมา

สนุก…งั้นเหรอ…….

โอคุมูระอดยิ้มออกมาไม่ได้อีกครั้งขณะนึกย้อนถึงบทสนทนาในห้องขณะเดินไปตามระเบียง

บอกตามตรงว่าเขายังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นว่าตน ‘สนุก’ กับเบสบอลในแบบที่อีกฝ่ายยกตัวอย่างมาให้หรือเปล่า

แต่สักวัน  เขาคงจะยอมรับจากใจจริงได้ว่ากำลังสนุกกับมัน

และจะสนุกกับมัน…..เหมือนตอนเขาเริ่มจับลูกเบสบอลครั้งแรกอีกครั้ง

ถ้าได้อยู่กับคน ๆ นี้

ถ้าได้เฝ้ามองคน ๆ นี้ต่อไป

“เฮ้อ…”

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ

แย่ละ

ชัก ‘สนุก’ ขึ้นมาแล้วสิ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s